മാധവനും മീരയും ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചിരുന്നു. മാധവന് മധുരപലഹാരങ്ങൾ എന്നാൽ വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം മീര വളരെ രുചിയുള്ള ഒരു പായസം ഉണ്ടാക്കി. അതിന്റെ മണം വീടാകെ നിറഞ്ഞുനിന്നു. മാധവൻ അത് കുടിച്ചതും, 'മീരേ, ഇനിയും കുറച്ച് വേണം!' എന്ന് കൊതിച്ചു പറഞ്ഞു. എന്നാൽ മീര ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, 'ഇപ്പോഴത്തേക്ക് ഇത് മതി മാധവാ, വയറു നിറയട്ടെ.' മാധവന് ആദ്യം ചെറിയൊരു വിഷമം തോന്നിയെങ്കിലും, കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആ പായസം വയറ്റിൽ നല്ല സുഖത്തോടെ ദഹിക്കുന്നത് അവൻ അറിഞ്ഞു. കൂടുതൽ കഴിക്കുന്നതിനേക്കാൾ, കഴിച്ച ഭക്ഷണം ദഹിപ്പിക്കുന്നത് എത്ര വലിയ സന്തോഷമാണെന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കി.
അതുപോലെ തന്നെ, ഒരു ദിവസം മീര ഒരു ചെറിയ കാര്യത്തിന് മാധവനോട് പിണങ്ങി. അവൾ മിണ്ടാതിരുന്നപ്പോൾ മാധവന് വലിയ വിഷമം തോന്നി. പക്ഷേ, ആ ചെറിയ പിണക്കം അവർക്കിടയിലുള്ള സ്നേഹം എത്രത്തോളം വലുതാണെന്ന് അവന് കാട്ടിക്കൊടുത്തു. കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞ് മീര ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വന്നപ്പോൾ, ആ പിണക്കത്തിന് ശേഷമുള്ള ആ സന്തോഷം അവർക്ക് മുമ്പത്തേക്കാൾ വലിയ സംതൃപ്തി നൽകി. എപ്പോഴും ഒരേപോലെ ഇരിക്കുന്നതിനേക്കാൾ, ഇടയ്ക്കുള്ള ചെറിയ പിണക്കങ്ങളും അതിനുശേഷമുള്ള ഇണക്കവും സ്നേഹത്തിന് കൂടുതൽ മധുരം നൽകുന്നു എന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
