ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளங்கோவும் நிலாவும் தம்பதியராக வாழ்ந்து வந்தார்கள். இளங்கோவிற்கு சமையல் என்றால் மிகவும் பிடிக்கும். ஒரு நாள், நிலா மிகவும் சுவையான ஒரு இனிப்பு வகையைச் செய்தாள். அதன் வாசனை வீடு முழுவதும் பரவியது. இளங்கோ அதைத் தின்றதும், 'இன்னும் கொஞ்சம் வேணும் நிலா!' என்று ஆசையாகக் கேட்டான். ஆனால் நிலா சிரித்துக்கொண்டே, 'இப்போதைக்கு இது போதும் இளங்கோ, வயிறு நிறையட்டும்' என்று மென்மையாகக் கூறித் தடுத்தாள். இளங்கோவிற்கு அந்தத் தருணத்தில் கொஞ்சம் வருத்தமாக இருந்தது. ஆனால், சிறிது நேரம் கழித்து, அந்த இனிப்பு வயிறு நிறையச் செரிமானம் ஆகி, ஒருவிதமான நிம்மதியையும் இனிமையையும் அவனுக்குக் கொடுத்தது. அப்போதுதான் அவனுக்குப் புரிந்தது, அளவுக்கு அதிகமாகச் சாப்பிடுவதை விட, சாப்பிட்டதைச் சரியாகச் செரிமானம் செய்து ரசிப்பதே எவ்வளவு சுகமானது என்று.
அதேபோல், ஒரு நாள் நிலா ஒரு சிறிய விஷயத்திற்காக இளங்கோவிடம் கோபப்பட்டுப் பேசாமல் இருந்தாள். இளங்கோவிற்கு முதலில் குழப்பமாகவும், வருத்தமாகவும் இருந்தது. ஆனால், அந்தச் சிறிய 'ஊடல்' அல்லது செல்லக் கோபம் அவர்களுக்குள் இருந்த அன்பை இன்னும் அதிகப்படுத்தியது. நிலாவின் மௌனம் அவனுக்கு நிலாவின் அருமையை உணர்த்தியது. இறுதியில், நிலா சிரித்துக்கொண்டே அவனிடம் வந்தபோது, அந்தச் சிறிய சண்டைக்குப் பின் வந்த இணக்கம், எப்போதும் ஒன்றாகவே இருப்பதை விட அதிக இனிமையாக இருந்தது. அளவுக்கு மீறிய நெருக்கத்தை விட, அவ்வப்போது வரும் சிறு பிணக்குகளும், அதைத் தொடர்ந்து வரும் சமாதானமும் அன்பை வளர்க்கின்றன என்பதை அவர்கள் உணர்ந்தார்கள்.
