ವಿಜಯನಗರ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವು ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿದೆ. ಚಕ್ರವರ್ತಿ ಕೃಷ್ಣದೇವರಾಯರ ಜನ್ಮದಿನವಾಗಿತ್ತು! ಅರಮನೆಯು ಸುಂದರವಾದ ಹೂವುಗಳು ಮತ್ತು ದೀಪಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತಗೊಂಡಿತ್ತು. ಶ್ರೀಮಂತರು ಮತ್ತು ಪ್ರಭುಗಳು ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಾಗಿ ಬಂದು ರಾಜನಿಗೆ ವಜ್ರಗಳು, ಚಿನ್ನದ ಪಾತ್ರೆಗಳು ಮತ್ತು ರೇಷ್ಮೆ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಆಗ, ದೊಡ್ಡದಾದ ಮತ್ತು ಭಾರವಾದ ಒಂದು ಚೀಲವನ್ನು ಹೊತ್ತು ತೇನಾಲಿ ರಾಮನ್ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದನು. ಆ ದೊಡ್ಡ ಚೀಲವನ್ನು ಕಂಡ ತಕ್ಷಣ ಎಲ್ಲರೂ ಅಚ್ಚರಿಪಟ್ಟರು. "ತೇನಾಲಿ ರಾಮನ್ ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಚೀಲವನ್ನು ತಂದಿದ್ದಾನೆ! ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ದೊಡ್ಡ ನಿಧಿ ಇರಬಹುದು!" ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಪಿಸುಗುಟ್ಟತೊಡಗಿದರು.
ಚಕ್ರವರ್ತಿ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ತೇನಾಲಿ ರಾಮನ್ ಆ ಚೀಲವನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿದನು. ಅವನು ಅದರಲ್ಲಿನ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಕಾಗದಗಳನ್ನು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಹೊರತೆಗೆದನು. ಕೊನೆಯದಾಗಿ, ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಮರದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ತೆಗೆದು ರಾಜನ ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟನು. ಆ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ತೆರೆದಾಗ, ಅದರೊಳಗಿದ್ದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹುಣಸೆಹಣ್ಣು ರಾಜನ ಪಾದದ ಹತ್ತಿರ ಬಿದ್ದಿತು.
ರಾಜರಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು. ಅವರು ಕೇಳಿದರು, "ತೇನಾಲಿ ರಾಮಾ, ಎಲ್ಲರೂ ಬೆಲೆಬಾಳುವ ಉಡುಗೊರೆಗಳನ್ನು ನೀಡುವಾಗ, ನೀನು ಮಾತ್ರ ಈ ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಹುಣಸೆಹಣ್ಣನ್ನು ಏಕೆ ತಂದೆ? ಇದರ ಅರ್ಥವೇನು?"
ತೇನಾಲಿ ರಾಮನ್ ವಿನಯದಿಂದ ಹೇಳಿದನು, "ಮಹಾರಾಜರೇ, ಈ ಹುಣಸೆಹಣ್ಣು ಒಂದು ಪಾಠವನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಹಣ್ಣು ತನ್ನ ವಿಶಿಷ್ಟ ರೂಪದಿಂದ ಎಲ್ಲದರಿಂದಲೂ ಬೇರೆಯಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಒಬ್ಬ ರಾಜನು ತನ್ನ ಘನತೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಎತ್ತರವಾಗಿ ಕಾಣಬೇಕು. ಆದರೆ, ಅದರ ರುಚಿಯು ಎಲ್ಲರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತಲುಪುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ರಾಜನ ಆಡಳಿತವು ಜನರಿಗೆ ಈ ಹಣ್ಣಿನ ರುಚಿಯಂತೆ ಸಿಹಿಯಾಗಿರಬೇಕು."
ರಾಜರಿಗೆ ಆ ಸಣ್ಣ ಉಡುಗೊರೆಯ ಹಿಂದಿನ ದೊಡ್ಡ ಸಂದೇಶ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ಅವರು ತೇನಾಲಿ ರಾಮನ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿ ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದರು.
Moral
ಒಬ್ಬ ನಾಯಕನು ತನ್ನ ಘನತೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಮತ್ತು ಜನರಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ನೀಡಬೇಕು.
