விஜயநகரப் பேரரசு முழுவதும் விழாக்கோலம் பூண்டிருந்தது. அன்று பேரரசர் கிருஷ்ணதேவராயரின் பிறந்தநாள்! அரண்மனை முழுவதும் வண்ணமயமான மலர்களாலும், விளக்குகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. நாட்டுத் தலைவர்களும், செல்வந்தர்களும் வரிசையாக வந்து அரசருக்கு விலையுயர்ந்த வைரங்கள், தங்கக் குடுவைகள் மற்றும் பட்டுத் துணிகளைப் பரிசாக வழங்கிக் கொண்டிருந்தனர்.
அப்போது, கூட்டத்தின் நடுவே தெனாலிராமன் மெதுவாக நடந்து வந்தார். அவர் கையில் ஒரு பெரிய, கனமான மூட்டைக் கட்டாகச் சுமந்து கொண்டு வந்திருந்தார். அந்த மூட்டையைத் பார்த்ததும் அங்கிருந்தவர்கள் ஆச்சரியப்பட்டனர். 'தெனாலிராமன் இவ்வளவு பெரிய மூட்டையைச் சுமந்து வருகிறாரே! நிச்சயமாக இதில் ஏதோ விலைமதிப்பற்ற வைரம் அல்லது தங்க நகைகள் இருக்கும்!' என்று அனைவரும் கிசுகிசுக்கத் தொடங்கினர்.
அரசர் தனது சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்து புன்னகையுடன் தெனாலிராமனைப் பார்த்தார். தெனாலிராமன் அந்தப் பெரிய மூட்டையைத் திறந்து, அதனுள் இருந்த துணிகளையும், காகிதங்களையும் ஒவ்வொன்றாக வெளியே எடுத்தார். இறுதியில், ஒரு சிறிய மரப்பெட்டியை மட்டும் எடுத்து அரசரின் முன்னால் வைத்தார். அந்தப் பெட்டியைத் திறந்தவுடன், அதனுள் இருந்த ஒரு சிறிய புளிப் பழம் உருண்டு அரசரின் பாதங்களுக்கு அருகில் விழுந்தது.
அரசர் சற்றுத் தயங்கி, குழப்பத்துடன் கேட்டார், "தெனாலிராமாவே, மற்றவர்கள் அனைவரும் விலை உயர்ந்த பொருட்களைக் கொண்டு வரும்போது, நீ ஏன் இந்த ஒரு சாதாரண புளிப் பழத்தைக் கொண்டு வந்தாய்? இதன் மதிப்பு என்ன?"
தெனாலிராமன் பணிவுடன் புன்னகைத்துச் சொன்னார், "மன்னிக்கவும் அரசே! இந்த புளிப் பழம் ஒரு சிறந்த பாடம் சொல்லும். ஒரு புளிப் பழம் அதன் தோலால் மற்றவற்றிலிருந்து தனித்துத் தெரியும், ஆனால் அதன் சுவை அனைவரின் நாவிலும் நிலைத்து நிற்கும். அதேபோல, ஒரு அரசர் தனது அதிகாரத்தால் மற்றவர்களிடமிருந்து உயர்ந்து தனித்துத் தெரிய வேண்டும்; ஆனால், அதே நேரத்தில் தனது குடிமக்களின் வாழ்க்கையில் இந்தத் பழத்தின் சுவை போல இனிமையாகவும், அன்பாகவும் இருக்க வேண்டும். அதிகாரமும் அன்பும் இணைந்ததே சிறந்த ஆட்சி."
அரசரின் முகம் மலர்ந்தது. அந்தச் சிறிய பழம் தந்த பெரிய செய்தியைப் புரிந்து கொண்ட அவர், தெனாலிராமனின் அறிவைப் பாராட்டிச் சிறப்பித்தார்.
பாடம்
ஒரு சிறந்த தலைவன் அதிகாரத்தால் தனித்துத் தெரிய வேண்டும், ஆனால் அன்பால் அனைவரையும் அரவணைக்க வேண்டும்.
