പുഞ്ചിരിയുടെ അനുഗ്രഹം

ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ മാധവൻ എന്ന കർഷകനും ഭാര്യ ലക്ഷ്മിയും താമസിച്ചിരുന്നു. അവർക്ക് വലിയ സമ്പത്തില്ലായിരുന്നു, എങ്കിലും അവർക്ക് വലിയ മനസ്സുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു മഴയുള്ള വൈകുന്നേരം, നനഞ്ഞു കുതിർന്ന ഒരു വൃദ്ധൻ അവരുടെ വീട്ടുവാതിൽക്കൽ വന്നു നിന്നു. മാധവൻ വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ ആ വൃദ്ധൻ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മാധവൻ ഒട്ടും മടിക്കാതെ അദ്ദേഹത്തെ അകത്തേക്ക് വിളിച്ചുവരുത്തി, ഉണങ്ങിയ വസ്ത്രങ്ങൾ നൽകി. ലക്ഷ്മി വേഗത്തിൽ ചൂടുള്ള ഭക്ഷണവും തയ്യാറാക്കി നൽകി. അവർ ആ വൃദ്ധനെ ഒരു അപരിചിതനായിട്ടല്ല, മറിച്ച് സ്വന്തം വീട്ടിലെ അതിഥിയായിട്ടാണ് കരുതിയത്. ആ വൃദ്ധൻ സന്തോഷത്തോടെ ഭക്ഷണം കഴിച്ച്, 'നിങ്ങളുടെ മുഖത്തെ ഈ പുഞ്ചിരിയും സ്നേഹവുമാണ് യഥാർത്ഥ സമ്പത്ത്' എന്ന് പറഞ്ഞ് യാത്രയായി. അന്നുമുതൽ ആ വീട്ടിൽ എപ്പോഴും സന്തോഷവും ഐശ്വര്യവും നിറഞ്ഞുനിന്നു. അതിഥികളെ സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിക്കുന്നതിലൂടെ അവരുടെ ജീവിതം ധന്യമായി.