കണ്ണുകൾ പറയുന്ന സത്യം

ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ മാധവനും മീരയും താമസിച്ചിരുന്നു. മാധവൻ ഒരു മികച്ച തച്ചനായിരുന്നു, മീര വളരെ ശാന്തസ്വഭാവക്കാരിയും. ഒരിക്കൽ, ഒരു വലിയ ജോലിക്കായി മാധവന് ദൂരദേശത്തേക്ക് പോകേണ്ടി വന്നു. അദ്ദേഹം പോയതിനുശേഷം മീര വളരെ സങ്കടത്തിലായിരുന്നു. അവൾ ആരോടും പരാതി പറഞ്ഞില്ല, എപ്പോഴും ശാന്തത പാലിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ അവളുടെ കണ്ണുകൾ അവളുടെ ഉള്ളിലെ വേദന പുറത്തുപറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കരച്ചിൽ കൊണ്ട് ചുവന്നു തടിച്ച അവളുടെ കണ്ണുകൾ കാണാൻ ഒരു മേളം കൊട്ടുന്ന വാദ്യം പോലെയായിരുന്നു. ഗ്രാമവാസികൾ അവളെ കാണുമ്പോൾ, അവൾ ഒന്നും മിണ്ടാതിരുന്നിട്ടും അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കവും സങ്കടവും കണ്ടു അവൾ എത്രമാത്രം വിഷമിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കി. വാക്കുകൾ കൊണ്ട് പറയാൻ കഴിയാത്ത അവളുടെ വിരഹം അവളുടെ കണ്ണുകൾ ലോകത്തോട് വിളിച്ചുപറയുകയായിരുന്നു.