സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴം

ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ മീരയും മാധവനും താമസിച്ചിരുന്നു. മാധവൻ കഠിനാധ്വാനിയായ ഒരു മനുഷ്യനായിരുന്നു, മീര വളരെ സ്നേഹമുള്ളവളും ശാന്തതയുള്ളവളും ആയിരുന്നു. ഒരു ദിവസം ചെറിയൊരു പിണക്കത്തെത്തുടർന്ന് മാധവനോട് സംസാരിക്കാതിരിക്കാൻ മീര തീരുമാനിച്ചു. ചെറിയൊരു ദേഷ്യം കാണിക്കുന്നത് സ്നേഹം വർദ്ധിപ്പിക്കുമെന്ന് അവൾ കരുതി. എന്നാൽ സമയം കടന്നുപോയപ്പോൾ മീരയുടെ മനസ്സ് അസ്വസ്ഥമായി. മാധവനോടുള്ള അവളുടെ സ്നേഹം ഒരു പനപ്പഴം പോലെ വലുതായിരുന്നു. ആ വലിയ സ്നേഹത്തിന് മുന്നിൽ, ഒരു തരി തിന പോലെ ചെറിയൊരു പിണക്കം പോലും കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. അവളുടെ ഉള്ളിലെ സ്നേഹം അത്രമേൽ വലുതായതുകൊണ്ട്, ദേഷ്യം പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ അവൾക്ക് സാധിച്ചില്ല. ഒടുവിൽ, അവൾ മാധവന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടിച്ചെന്ന് അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. സ്നേഹം വലുതാകുമ്പോൾ കോപത്തിന് സ്ഥാനമില്ലെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.