സ്നേഹത്തിന്റെ ലഹരി

ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ മീരയും മാധവനും താമസിച്ചിരുന്നു. മാധവൻ വളരെ നല്ലൊരു മനുഷ്യനായിരുന്നു; ദയാലുവും ഉത്തരവാദിത്തബോധമുള്ളവനും മറ്റുള്ളവർക്ക് ഒരു വിഷമവും ഉണ്ടാക്കാത്തവനുമായിരുന്നു. എന്നാൽ മാധവന്റെ സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന രീതി മീരയ്ക്ക് ചിലപ്പോൾ അസ്വസ്ഥത ഉണ്ടാക്കുമായിരുന്നു. ഒരു വൈകുന്നേരം മീര തന്റെ മുറിയിൽ ശാന്തമായി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോൾ മാധവൻ വന്ന് അവളെ ശല്യം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. അവൻ ചെയ്തതൊന്നും തെറ്റായതുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് അവന്റെ സ്നേഹം വളരെ തീവ്രമായിരുന്നു. അവന്റെ ആ അമിതമായ അടുപ്പം മീരയെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു. അവൾ അവനോട് ദേഷ്യപ്പെട്ടതുപോലെ അഭിനയിച്ചു, 'എനിക്ക് ഇപ്പോൾ നിന്നെ കാണാൻ താല്പര്യമില്ല, ദയവായി എന്നെ തനിയെ വിടൂ!' എന്ന് പറഞ്ഞു. യഥാർത്ഥത്തിൽ അവൾക്ക് അവനോട് വെറുപ്പില്ലായിരുന്നു, പക്ഷേ അവന്റെ ആ രീതി അവൾക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. മാധവൻ കുറച്ചു സമയം മാറിനിന്നു. പിന്നീട് മീരയുടെ മനസ്സ് ശാന്തമായപ്പോൾ അവൾ അവനെ തേടിപ്പോയി. സ്നേഹം എത്ര വലുതായാലും അത് മറ്റൊരാൾക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാക്കാത്ത രീതിയിലായിരിക്കണം എന്ന് അവർ മനസ്സിലാക്കി.