ఒక దట్టమైన అడవిలో నీలుడు అనే నెమలి ఉండేది. నీలుడికి తన రంగురంగుల, మెరిసే పింఛం అంటే చాలా గర్వం. అడవిలో నడుస్తున్నప్పుడు తన పింఛాన్ని విప్పి ప్రదర్శించుకుంటూ, మిగిలిన పక్షుల సాధారణ రూపాన్ని చూసి ఎగతాళి చేసేది.
ఒకరోజు, నీలుడు ఒక సరస్సు ఒడ్డున ఉన్న తెల్లని కొంగను చూసింది. కొంగ రెక్కలు చాలా సాదాగా, తెల్లగా ఉన్నాయి. నీలుడు కొంగను చూసి నవ్వుతూ, "ఏయ్ కొంగ! నీ రెక్కలు ఎంత విసుగుగా ఉన్నాయో! నన్ను చూడు, ఇంద్రధనస్సు రంగులన్నీ నా పింఛంలో ఉన్నాయి. నువ్వు ఒక తెల్లని మేఘంలా ఉన్నావు!" అని ఎగతాళి చేసింది.
కొంగ శాంతంగా, "మిత్రమా, అందం కేవలం చూడటానికి మాత్రమే కాదు, కష్టకాలంలో మనల్ని కాపాడటానికి కూడా ఉపయోగపడాలి," అని చెప్పింది.
అకస్మాత్తుగా, పొదల వెనుక నుండి ఒక వేటగాడు బయటకు వచ్చాడు. అతని చేతిలో ఒక పెద్ద వల ఉంది. ఇది చూడగానే కొంగ వెంటనే తన రెక్కలు ఆడిస్తూ ఆకాశంలోకి ఎగిరిపోయింది. కానీ నీలుడికి పెద్ద సమస్య ఎదురైంది. దాని బరువైన మరియు పొడవైన పింఛం గాలికి అడ్డుగా మారింది, దీనివల్ల అది వేగంగా ఎగరలేకపోయింది.
వేటగాడు విసిరిన వల నీలుడి కాళ్ళకు చిక్కుకుంది. నీలుడు తప్పించుకోవడానికి చాలా ప్రయత్నించింది, కానీ సాధ్యం కాలేదు. వేటగాడు దానిని పట్టుకోవడానికి దగ్గరకు వచ్చాడు.
కొంగ ఒక కొమ్మపై నుండి నీలుడిని చూస్తూ, "నువ్వు నీ అందాన్ని చూసి గర్వపడ్డావు, కానీ ఆ అందం నిన్ను ప్రమాదం నుండి రక్షించలేదు. ప్రతి జీవికి దాని అవసరానికి తగిన శక్తి ఉంటుంది. ఇతరులను ఎగతాళి చేయడం వల్ల ప్రయోజనం లేదు," అని చెప్పింది.
నీలుడు తన తప్పును తెలుసుకుని చాలా బాధపడింది. ఇతరులను తక్కువ చేసి చూడటం వల్ల కలిగే నష్టాన్ని అది అప్పుడు గ్రహించింది.
Moral
బాహ్య సౌందర్యం కంటే ఆచరణాత్మక సామర్థ్యం మరియు ఉపయోగం చాలా ముఖ్యం.
