ஒரு அடர்ந்த பச்சைப்பசேல் என்ற காட்டில் நீலன் என்ற மயில் வாழ்ந்து வந்தது. நீலனுக்குத் தன் வண்ணமயமான, பளபளப்பான தோகையைப் பார்ப்பது என்றால் கொள்ளை ஆசை. காட்டில் நடக்கும் போதெல்லாம் தன் தோகையை விரித்து ஆடும்போது, மற்ற பறவைகளைப் பார்த்து ஏளனம் செய்யும் பழக்கம் அதற்கு உண்டு.
ஒரு நாள், நீலன் ஒரு குளக்கரையில் நின்றிருந்த வெள்ளை நாரையைப் பார்த்தது. நாரையின் இறக்கைகள் மிகவும் எளிமையாகவும், வெண்மையாகவும் இருந்தன. நீலன் நாரையை நோக்கிச் சிரித்துக்கொண்டே, "ஏய் நாரையே! உன் சிறகுகள் எவ்வளவு சாதாரணமாக இருக்கின்றன? என்னைப் பார், வானவில்லின் நிறங்கள் எல்லாம் என் தோகையில் உள்ளன! நீ வெறும் வெண்மரம் போலத் தெரிகிறாய்," என்று கிண்டல் செய்தது.
நாரை அமைதியாகச் சொன்னது, "நண்பா, அழகு என்பது பார்ப்பதற்கு மட்டும் அல்ல, அது நமக்குத் தேவையான உதவியையும் செய்ய வேண்டும்."
திடீரென்று, புதர்களுக்குப் பின்னால் இருந்து ஒரு வேடன் மெதுவாக வெளியே வந்தான். அவன் கையில் ஒரு வலை இருந்தது. இதைப் பார்த்ததும் நாரை பயப்படாமல், வேகமாகத் தன் சிறகுகளை அடித்து வானத்தில் உயரே பறந்து சென்றது. ஆனால், நீலனுக்குப் பெரும் சிக்கல் ஏற்பட்டது. அதன் நீண்ட மற்றும் கனமான தோகை காற்றில் தடையை ஏற்படுத்தியது. நீலன் வேகமாகப் பறக்க முயன்றது, ஆனால் அதன் அழகிய தோகை அதற்குப் பாரமாகவே இருந்தது.
வேடன் வீசிய வலை நீலனின் கால்களைச் சுற்றியது. நீலன் தப்பிக்கப் போராடியது, ஆனால் முடியாமல் கீழே விழுந்தது. நாரை மேலே இருந்து இதைப் பார்த்தது. நீலன் இப்போது பயத்திலும் வருத்தத்திலும் நடுங்கியது.
நாரை கீழே இறங்கி வந்து, "நீ உன் அழகைக் கண்டு பெருமைப்பட்டாய், ஆனால் அந்த அழகு உன்னை ஆபத்திலிருந்து காப்பாற்றவில்லை. ஒவ்வொரு உயிருக்கும் ஒரு தனித்தன்மை உண்டு. மற்றவர்களைக் கேலி செய்வதால் பயன் இல்லை," என்று மென்மையாகச் சொன்னது. நீலன் தன் தவறை உணர்ந்து, அழத் தொடங்கியது. மற்ற பறவைகளைத் தாழ்வாக நினைத்ததன் விளைவை அது இப்போது அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தது.
பாடம்
அழகு மட்டுமே வாழ்க்கை அல்ல; ஒருவருடைய திறமையே உண்மையான பலம்.
