ಒಂದು ದಟ್ಟವಾದ ಅಡವಿಯಲ್ಲಿ ನೀಲன் ಎಂಬ ನವಿಲು ವಾಸಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ನೀಲನಿಗೆ ತನ್ನ ಸುಂದರವಾದ, ಹೊಳೆಯುವ ಗರಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತುಂಬಾ ಅಹಂಕಾರವಿತ್ತು. ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವಾಗ ಯಾವಾಗಲೂ ತನ್ನ ಗರಿಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತಾ, ಇತರ ಪಕ್ಷಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಲೇವಡಿ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಒಂದು ದಿನ ನೀಲನು ಒಂದು ಕೆರೆಯ ದಡದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಬಿಳಿ ಕೊಕ್ಕನ್ನು ನೋಡಿತು. ಕೊಕ್ಕಿನ ಗರಿಗಳು ತುಂಬಾ ಸರಳವಾಗಿದ್ದವು. ನೀಲನು ಕೊಕ್ಕನ್ನು ನೋಡಿ ನಗುತ್ತಾ, "ನೋಡು ನಿನ್ನ ಗರಿಗಳು ಎಷ್ಟು ಬಣ್ಣವಿಲ್ಲದೆ ಇವೆ! ನನ್ನನ್ನು ನೋಡು, ಇಡೀ ಮಳೆಬಿಲ್ಲೇ ನನ್ನ ಗರಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದೆ. ನೀನು ಕೇವಲ ಒಂದು ಬಿಳಿ ಮೋಡದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ!" ಎಂದು ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡಿತು.
ಕೊಕ್ಕು ಶಾಂತವಾಗಿ, "ಗೆಳೆಯಾ, ಸೌಂದರ್ಯವು ಕೇವಲ ನೋಟಕ್ಕಲ್ಲ, ಅದು ಸಂಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬೇಕು," ಎಂದು ಹೇಳಿತು.
ತಕ್ಷಣವೇ, ಪೊದೆಗಳ ಹಿಂದಿನಿಂದ ಒಬ್ಬ ಬೇಟೆಗಾರ ಬಂದನು. ಅವನು ಹಕ್ಕಿಗಳನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಬಲೆ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಇದನ್ನು ಕಂಡ ತಕ್ಷಣ ಕೊಕ್ಕು ವೇಗವಾಗಿ ತನ್ನ ರೆಕ್ಕೆಗಳನ್ನು ಬಡಿದು ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಹಾರಿ ಹೋಯಿತು. ಆದರೆ ನೀಲನಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ತೊಂದರೆಯಾಯಿತು. ಅದರ ಭಾರವಾದ ಮತ್ತು ಉದ್ದವಾದ ಗರಿಗಳು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಡೆತಡೆ ಉಂಟುಮಾಡಿದವು. ನೀಲನು ವೇಗವಾಗಿ ಹಾರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ, ಅದರ ಗರಿಗಳು ಅದಕ್ಕೆ ಭಾರವಾದವು.
ಬೇಟೆಗಾರ ಎಸೆದ ಬಲೆ ನೀಲನ ಕಾಲುಗಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡಿತು. ನೀಲನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಹಳ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಬೇಟೆಗಾರನು ನೀಲನನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಹತ್ತಿರ ಬಂದನು.
ಕೊಕ್ಕು ಹತ್ತಿರದ ಮರದ ಕೊಂಬೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಹೇಳಿತು, "ನೀನು ನಿನ್ನ ಸೌಂದರ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ ಪಟ್ಟೆ, ಆದರೆ ಆ ಸೌಂದರ್ಯವು ನಿನ್ನನ್ನು ಅಪಾಯದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಜೀವಿಯೂ ತನ್ನದೇ ಆದ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಇತರರನ್ನು ಹೀಯಾಳಿಸುವುದು ವ್ಯರ್ಥ," ಎಂದು ಹೇಳಿತು.
ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತ ನೀಲನು ತುಂಬಾ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಪಟ್ಟಿತು. ಇತರರನ್ನು ಕೀಳಾಗಿ ಕಾಣುವ ಪರಿಣಾಮವೇ ಇದು ಎಂದು ಅದಕ್ಕೆ ತಿಳಿಯಿತು.
Moral
ಕೇವಲ ಹೊರಗಿನ ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಉಪಯುಕ್ತತೆ ಮತ್ತು ಸಾಮರ್ಥ್ಯವೇ ಮುಖ್ಯ.
