പച്ചപ്പാർന്ന ഒരു കാട്ടിൽ നീലൻ എന്ന് പേരുള്ള ഒരു മയിൽ താമസിച്ചിരുന്നു. നീലന് തന്റെ മനോഹരമായ പീലി കാണാൻ വലിയ അഭിമാനമായിരുന്നു. കാട്ടിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ എപ്പോഴും തന്റെ പീലി വിടർത്തി ആടുകയും മറ്റ് പക്ഷികളെ പരിഹസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് നീലന്റെ ശീലമായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം നീലൻ ഒരു കുളക്കരയിൽ നിൽക്കുന്ന ഒരു വെള്ളക്കൊക്ക് കണ്ടു. കൊക്കിന്റെ തൂവലുകൾ വളരെ ലളിതവും വെളുത്തതുമായിരുന്നു. നീലൻ കൊക്കിനെ പരിഹസിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "എന്താണ് നിന്റെ ഈ വെളുത്ത തൂവലുകൾ? എത്ര വിരസമാണ്! എന്നെ നോക്കൂ, മഴവില്ലിന്റെ നിറങ്ങൾ എന്റെ പീലിയിലുണ്ട്. നീ വെറുമൊരു വെളുത്ത മേഘം പോലെ ഇരിക്കുന്നു!"
കൊക്ക് ശാന്തമായി പറഞ്ഞു, "കൂട്ടുകാരാ, സൗന്ദര്യം കാണാൻ മാത്രമല്ല, അത് പ്രയോജനപ്രദവും ആയിരിക്കണം."
പെട്ടെന്ന്, കാട്ടിലെ ഒരു വേട്ടക്കാരൻ അവിടെയെത്തി. അയാൾ ഒരു വലയുമായി പക്ഷികളെ പിടിക്കാൻ തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു. ഇത് കണ്ടതും കൊക്ക് വേഗത്തിൽ ചിറകടിച്ചു ആകാശത്തേക്ക് ഉയർന്നു പറന്നു. എന്നാൽ നീലന് വലിയൊരു പ്രശ്നമുണ്ടായി. അതിന്റെ ഭാരമേറിയതും നീളമുള്ളതുമായ പീലി പറക്കാൻ തടസ്സമായി. നീലൻ പറക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ആ പീലി ഒരു ഭാരമായി മാറി.
വേട്ടക്കാരൻ എറിഞ്ഞ വല നീലന്റെ കാലുകളിൽ കുടുങ്ങി. നീലൻ രക്ഷപെടാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും പരാജയപ്പെട്ടു. വേട്ടക്കാരൻ നീലനെ പിടിക്കാൻ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
കൊക്ക് മരക്കൊമ്പിലിരുന്ന് സങ്കടത്തോടെ പറഞ്ഞു, "നിന്റെ സൗന്ദര്യത്തിൽ നീ അഹങ്കരിച്ചു, പക്ഷേ ആ സൗന്ദര്യം നിന്നെ അപകടത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിച്ചില്ല. ഓരോ ജീവിക്കും അവരുടേതായ കഴിവുകളുണ്ട്. മറ്റുള്ളവരെ പരിഹസിക്കുന്നത് കൊണ്ട് കാര്യമില്ല."
തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലാക്കിയ നീലൻ സങ്കടത്തോടെ തല താഴ്ത്തി നിന്നു. മറ്റുള്ളവരെ കളിയാക്കിയതിന്റെ ഫലം അവൻ അനുഭവിച്ചു തുടങ്ങി.
Moral
ബാഹ്യമായ സൗന്ദര്യത്തേക്കാൾ പ്രധാനം പ്രായോഗികമായ കഴിവുകളാണ്.
