ఒక దట్టమైన అడవి మధ్యలో ఒక అందమైన చెరువు ఉండేది. ఆ చెరువులో వందలాది కప్పలు సంతోషంగా నివసించేవి. ఆ కప్పలకు ఒక రాజు ఉండేవాడు. కానీ ఆ రాజు చాలా స్వార్థపరుడు. తన కుటుంబం యొక్క సుఖం మరియు భద్రత గురించి మాత్రమే అతను ఆలోచించేవాడు; చెరువులోని ఇతర కప్పల కష్టాల గురించి అతనికి అస్సలు పట్టదు.
ఆ చెరువు ఒడ్డున ఒక ముసలి పాము నివసించేది. వయసు పైబడటంతో దానికి వేటాడుతూ ఆహారం దొరకడం కష్టమైపోయింది. ఆకలితో అలమటిస్తున్న ఆ పాము ఒకరోజు కప్ప రాజును గమనించింది. రాజు కేవలం తన కుటుంబం కోసమే బ్రతుకుతున్నాడని చూసి పాము ఒక ఉపాయం ఆలోచించింది.
పాము రాజు దగ్గరకు వెళ్లి, "మహారాజా! నేను చాలా ముసలిదాన్ని, నడవలేను. కానీ మీరు నా వీపుపై కూర్చుని ప్రయాణిస్తే, నేను మీకు వాహనంగా మారి మీకు కావలసిన చోటికి తీసుకెళ్తాను" అని వినయంగా చెప్పింది.
రాజుకు ఇది ఒక మంచి అవకాశంలా అనిపించింది. "కొన్ని కప్పలు తగ్గినా ఏమవుతుంది? ఈ పాము నాకు వాహనంగా ఉంటే బాగుంటుంది" అని అనుకుని ఒప్పుకున్నాడు.
ప్రతిరోజూ రాజు మరియు అతని కుటుంబం పాము వీపుపై ప్రయాణం చేసేవారు. కానీ పాము ఒక నిబంధన పెట్టింది. "మహారాజా, ప్రయాణం చేసేటప్పుడు నాకు చాలా ఆకలి వేస్తుంది. కాబట్టి మీ రాజ్యంలో ఉన్న ఇద్దరు కప్పలను నేను ఆహారంగా తీసుకోవచ్చా?"
ప్రజల పట్ల బాధ్యత లేని రాజు, "సరే, నా కుటుంబం సురక్షితంగా ఉంటే రెండు కప్పలు పోయినా పర్వాలేదు" అని నిర్లక్ష్యంగా చెప్పాడు.
రోజులు గడుస్తున్న కొద్దీ, పాము ప్రతిరోజూ ఇద్దరు కప్పలను తినడం మొదలుపెట్టింది. రాజు తన విలాసాలలో మునిగిపోయి ఉండటంతో కప్పల సంఖ్య తగ్గిపోతోందని గమనించలేదు. చివరికి చెరువులో రాజు కుటుంబం తప్ప మిగిలిన కప్పలేవీ లేవు.
ఒకరోజు పాము రాజు దగ్గరకు వచ్చి, "మహారాజా, ఈరోజు నాకు పెద్ద విందు దొరికింది!" అని చెప్పింది. పాము మొదట రాజు కుటుంబంలోని కప్పలను తినడం మొదలుపెట్టింది. భయపడిన రాజు, "దయచేసి మమ్మల్ని వదిలేయండి, నేను మీకు ఆహారం ఇస్తాను" అని వేడుకున్నాడు.
అప్పుడు పాము నవ్వుతూ, "నీ స్వార్థం కోసం నీ ప్రజలనే నాకు వదిలిపెట్టిన నువ్వు, ఇప్పుడు నిన్ను కాపాడమని నన్ను ఎందుకు అడుగుతున్నావు?" అని చెప్పి రాజును కూడా తినేసింది.
తన ప్రజలను కాపాడలేని నాయకుడు, చివరికి తనను తాను కూడా కాపాడుకోలేడని ఈ కథ చెబుతోంది.
Moral
తన ప్రజల బాధ్యతను విస్మరించే నాయకుడు, చివరికి తన పతనానికి కారణమవుతాడు.
