ஒரு அடர்ந்த காட்டின் நடுவே ஒரு அழகான ஏரி இருந்தது. அந்த ஏரியில் நூற்றுக்கணக்கான தவளைகள் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்து வந்தன. அந்தத் தவளைகளுக்கு ஒரு ராஜா இருந்தான். ஆனால், அந்த ராஜா மிகவும் சுயநலமானவன். தன் குடும்பத்தின் மகிழ்ச்சியையும் பாதுகாப்பையும் மட்டுமே அவன் கவனித்துக் கொண்டான்; ஏரியில் உள்ள மற்ற தவளைகளின் பசியையோ அல்லது ஆபத்தையோ அவன் ஒருபோதும் பொருட்படுத்தவில்லை.
அந்த ஏரியின் ஓரத்தில் ஒரு வயதான நாகம் வாழ்ந்து வந்தது. அதற்கு வேட்டையாடி உணவை எடுக்கும் ஆற்றல் குறைந்துவிட்டதால், அது மிகவும் பசியால் வாடியது. ஒருநாள் அந்த நாகம் தவளை ராஜாவைக் கவனித்தது. ராஜா தன் குடும்பத்தோடு மிக ஆடம்பரமாக வாழ்வதையும், மற்ற தவளைகள் கஷ்டப்படுவதையும் பார்த்து நாகம் ஒரு தந்திரமான திட்டத்தைத் தீட்டியது.
நாகம் தவளை ராஜாவிடம் சென்று, "அரசே! நான் மிகவும் வயதானவன், என்னால் வேகமாக நகர முடியாது. ஆனால், நீங்கள் என் முதுகில் அமர்ந்து சவாரி செய்தால், நான் உங்களை எங்கு வேண்டுமானாலும் அழைத்துச் செல்வேன்" என்று பணிவாகக் கூறியது. ராஜா நினைத்தான், "தவளைகளின் எண்ணிக்கையில் ஒரு தவளை குறைந்தால் என்ன? இந்த பாம்பு எனக்கு ஒரு வாகனமாக இருக்கலாமே!" என்று. உடனே அவன் சம்மதித்தான்.
தினமும் ராஜா தன் குடும்பத்துடன் பாம்பின் முதுகில் ஏறிச் சவாரி செய்வான். ஆனால், பாம்பு ஒரு நிபந்தனை விதித்தது. "அரசே, சவாரி செய்யும்போது எனக்கு மிகவும் பசியாக இருக்கும். அதனால் உங்கள் கூட்டத்திலிருந்து இரண்டு தவளைகளை நான் உணவாக எடுத்துக் கொள்ளலாமா?" என்று கேட்டது. ராஜா, "நிச்சயமாக! என் மக்களுக்குப் பாதிப்பு ஏதும் இல்லை, என் குடும்பம் பாதுகாப்பாக இருந்தால் போதும்" என்று அலட்சியமாகச் சொன்னான்.
நாட்கள் செல்லச் செல்ல, பாம்பு ஒவ்வொரு நாளும் இரண்டு தவளைகளைத் தின்று கொண்டே இருந்தது. ராஜா தன் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி மற்ற தவளைகளின் பாதுகாப்பைக் காட்டிலும் பாம்பின் தேவையை முன்னிறுத்தினான். இதனால் ஏரியில் இருந்த தவளைகளின் எண்ணிக்கை குறைந்து கொண்டே போனது. இறுதியில், ஏரியில் இருந்த அனைத்து தவளைகளும் அழிந்துவிட்டன. இப்போது அந்த ஏரியில் ராஜாவின் குடும்பம் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தது.
அன்று பாம்பு ராஜாவிடம் வந்தது. "அரசே, இன்று எனக்குப் பெரிய விருந்து காத்திருக்கிறது!" என்று கூறி, முதலில் ராஜாவின் குடும்பத்திலிருந்த சிறிய தவளைகளைத் தின்றது. பயந்துபோன ராஜா, "தயவுசெய்து எங்களை விட்டுவிடு! நான் உனக்குத் தேவையான உணவை நானே தருகிறேன்" என்று கெஞ்சினான்.
அதற்குப் பாம்பு சிரித்துக்கொண்டே, "நீயே உன் மக்களைத் தியாகம் செய்து என் வயிற்றை நிரப்பினாயே, இப்போது உன்னைக் காப்பாற்ற நான் ஏன் வர வேண்டும்?" என்று கூறி, ராஜாவையும் சேர்த்துத் தின்றுவிட்டது. தன் மக்களுக்காகப் போராடாத ஒரு தலைவன், இறுதியில் தன்னையும் இழக்க நேரிடும் என்பதை அந்த ஏரி உணர்த்தியது.
பாடம்
தன் மக்களைக் காக்கத் தவறும் தலைவன், இறுதியில் தன்னையும் காப்பாற்றிக்கொள்ள முடியாது.
