ಒಂದು ದಟ್ಟವಾದ ಅಡವಿಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಸುಂದರವಾದ ಒಂದು ಕೆರೆಯಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ಕಪ್ಪೆಗಳು ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ಕಪ್ಪೆಗಳಿಗೆ ಒಬ್ಬ ರಾಜನಿದ್ದನು. ಆದರೆ ಆ ರಾಜನು ತುಂಬಾ ಸ್ವಾರ್ಥಿಯಾಗಿದ್ದನು. ತನ್ನ ಕುಟುಂಬದ ಸುಖ ಮತ್ತು ರಕ್ಷಣೆ ಮಾತ್ರ ಅವನಿಗೆ ಮುಖ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಕೆರೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಇತರ ಕಪ್ಪೆಗಳ ಕಷ್ಟ ಅಥವಾ ಹಸಿವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಅವನಿಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಕಾಳಜಿ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಆ ಕೆರೆಯ ದಡದಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಯಸ್ಸಾದ ಹಾವು ವಾಸಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ವಯಸ್ಸಾದ ಕಾರಣ ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಟೆಯಾಡಲು ಶಕ್ತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಹಾವು ಒಂದು ದಿನ ಕಪ್ಪೆ ರಾಜನನ್ನು ಗಮನಿಸಿತು. ತನ್ನ ಜನರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸದೆ ಕೇವಲ ತನ್ನ ಕುಟುಂಬದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತ್ರ ಯೋಚಿಸುವ ರಾಜನನ್ನು ನೋಡಿ ಹಾವು ಒಂದು ತಂತ್ರ ರೂಪಿಸಿತು.
ಹಾವು ರಾಜನ ಬಳಿ ಹೋಗಿ, "ಓ ರಾಜನೇ, ನಾನು ವಯಸ್ಸಾದವನು, ನನಗೆ ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನೀವು ನನ್ನ ಬೆನ್ನಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತರೆ, ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ಬೇಕಾದರೂ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ವಾಹನವಾಗುತ್ತೇನೆ" ಎಂದು ವಿನಯದಿಂದ ಹೇಳಿತು.
ರಾಜನಿಗೆ ಇದು ಒಂದು ಅವಕಾಶದಂತೆ ಕಂಡಿತು. "ಕೆಲವು ಕಪ್ಪೆಗಳು ಕಡಿಮೆಯಾದರೂ ಏನಂತೆ? ಈ ಹಾವು ನನಗೆ ವಾಹನವಾಗಲಿ" ಎಂದು ಅವನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡನು.
ಪ್ರತಿದಿನ ರಾಜ ಮತ್ತು ಅವನ ಕುಟುಂಬ ಹಾವು ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಹಾವು ಒಂದು ಶರತ್ತು ಹಾಕಿತು. "ಮಹಾರಾಜರೇ, ಪ್ರಯಾಣಿಸುವಾಗ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಹಸಿವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಇಬ್ಬರು ಕಪ್ಪೆಗಳನ್ನು ನಾನು ಆಹಾರವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದೇ?"
ಜನರ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿ ಇಲ್ಲದ ರಾಜ, "ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ! ನನ್ನ ಕುಟುಂಬ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿದ್ದರೆ ಸಾಕು" ಎಂದು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದಿಂದ ಹೇಳಿದನು.
ಹೀಗೆ ದಿನಗಳು ಕಳೆದವು. ಹಾವು ಪ್ರತಿದಿನ ಇಬ್ಬರು ಕಪ್ಪೆಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತಾ ಹೋಯಿತು. ರಾಜನು ತನ್ನ ರಾಜಾತಿವಿಕಾರಗಳಲ್ಲಿ ಮಗ್ನನಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ಕೆರೆಯಲ್ಲಿ ರಾಜನ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಬೇರೆ ಕಪ್ಪೆಗಳೇ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ.
ಒಂದು ದಿನ ಹಾವು ರಾಜನ ಬಳಿ ಬಂದು, "ಮಹಾರಾಜರೇ, ಇಂದು ನನಗೆ ದೊಡ್ಡ ಹಬ್ಬದ ಸಮಯ!" ಎಂದಿತು. ಹಾವು ಮೊದಲು ರಾಜನ ಕುಟುಂಬದ ಕಪ್ಪೆಗಳನ್ನು ತಿನ್ನಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು. ಹೆದರಿದ ರಾಜ, "ದಯವಿಟ್ಟು ನಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡು, ನಾನು ನಿನಗೆ ಆಹಾರ ನೀಡುತ್ತೇನೆ" ಎಂದು ಬೇಡಿಕೊಂಡನು.
ಹಾವು ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿತು, "ನಿನ್ನ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ನಿನ್ನ ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನೇ ನೀನು ಬಲಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೀಯಲ್ಲ, ಈಗ ನಿನ್ನನ್ನು ಉಳಿಸಲು ನಾನು ಏಕೆ ಬರಬೇಕು?" ಎಂದು ಹೇಳಿ ರಾಜನನ್ನೂ ತಿಂದುಹಾಕಿತು.
ತನ್ನ ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸದ ನಾಯಕನು ಕೊನೆಗೆ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಈ ಕಥೆಯ ಸಾರಾಂಶ.
Moral
ತನ್ನ ಪ್ರಜೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿಯಿಲ್ಲದ ನಾಯಕನು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ನಾಶ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.
