ఒక దట్టమైన అడవిలో ఒక పెద్ద మర్రిచెట్టు ఉండేది. ఆ చెట్టు కొమ్మల మధ్య 'నీడ' అనే ఒక వటపక్షి నివసించేది. నీడ చాలా స్వేచ్ఛగా ఉండేది, కానీ దానికి ఒక పెద్ద లోపం ఉంది; అది ఎప్పుడూ చాలా అజాగ్రత్తగా ఉండేది.
ఆ చెట్టు కింద ఒక వేటగాడు పెట్టిన వల దాగి ఉంది. ఒక సాయంత్రం, నీడ వేగంగా ఎగురుతూ వస్తుండగా, అజాగ్రత్తగా ఆ వలలో చిక్కుకుంది. సరిగ్గా అదే సమయంలో, ఒక ఆకలితో ఉన్న నేలపుటేలు (వీసెల్) అక్కడికి వచ్చింది.
'దయచేసి నన్ను వదిలేయండి!' అని నీడ భయంతో అరిచింది. 'నేను చాలా చిన్నదాన్ని, నన్ను తింటే మీ ఆకలి తీరదు. నేను ఇకపై చాలా జాగ్రత్తగా ఉంటాను, దయచేసి నన్ను వదిలేయండి!'
ఆ నేలపుటేలు కాసేపు ఆలోచించి, 'నీ మాట నిజమే కావచ్చు. సరే, ఈరోజు నిన్ను వదిలేస్తున్నాను. కానీ మళ్ళీ నా దృష్టికి రాకు' అని చెప్పి వెళ్ళిపోయింది.
నీడ చాలా సంతోషపడి ఎగిరిపోయింది. కానీ, అది తన అజాగ్రత్తను మార్చుకోలేదు. కొన్ని రోజుల తర్వాత, మళ్ళీ అదే చెట్టు వద్దకు వచ్చేటప్పుడు, మళ్ళీ అజాగ్రత్తగా అదే వలలో పడిపోయింది.
ఈసారి నేలపుటేలు అక్కడే ఉంది. నీడ మళ్ళీ బ్రతిమిలాడింది, 'దయచేసి నన్ను క్షమించండి! నేను నా తప్పు తెలుసుకున్నాను. నాకు ఇంకో అవకాశం ఇవ్వండి!'
కానీ ఆ ఆకలితో ఉన్న నేలపుటేలు కోపంగా అంది, 'అవకాశాలు అంటే తలుపు తట్టేది ఒక్కసారే. మొదటిసారి నేను దయ చూపించాను, కానీ ఇప్పుడు నాకు చాలా ఆకలిగా ఉంది. నువ్వు నీ మొదటి అవకాశాన్ని వృథా చేసుకున్నావు, ఇప్పుడు దాని ఫలితాన్ని అనుభవించు.'
అలా ఆ నేలపుటేలు నీడను పట్టుకుంది. నీడ తన తప్పు తెలుసుకునేసరికి చాలా ఆలస్యమైంది.
Moral
మనకు లభించే అవకాశాలను వృథా చేయకూడదు, ఎందుకంటే అవి మళ్ళీ రాకపోవచ్చు.
