ಅಜಾಗರೂಕತೆಯ ವटದೀಪ ಮತ್ತು ಎರಡನೇ ಅವಕಾಶ

ಒಂದು ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಆಲದ ಮರವಿದ್ದತು. ಆ ಮರದ ಕೊಂಬೆಗಳ ನಡುವೆ 'ಛಾಯೆ' ಎಂಬ ವटದೀಪ ವಾಸಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಛಾಯೆಯು ತುಂಬಾ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಹಾರಾಡುತ್ತಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೊಂದು ದೊಡ್ಡ ದೋಷವಿತ್ತು; ಅದು ಯಾವಾಗಲೂ ಅತೀ ಅಜಾಗರೂಕವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು.

ಆ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಒಂದು ಬೇಟೆಗಾರ ಹಾಕಿದ್ದ ಬಲೆ ಅಡಗಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಒಂದು ಸಂಜೆ, ಛಾಯೆಯು ವೇಗವಾಗಿ ಹಾರುತ್ತಾ ಬಂದಾಗ, ಅಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಆ ಬಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದಿತು. ಆಗ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಒಂದು ಹಸಿದ ನರಿ (ಕೀರಿ) ಬಂದಿತು.

'ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡು!' ಎಂದು ಛಾಯೆ ಅಳತೊಡಗಿತು. 'ನಾನು ತುಂಬಾ ಚಿಕ್ಕವನು, ನನ್ನನ್ನು ತಿಂದರೆ ನಿನ್ನ ಹಸಿವು ನೀಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ತುಂಬಾ ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಇರುತ್ತೇನೆ, ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನನ್ನು ಬಿಡು!'

ನರಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಚಿಸಿತು. 'ನಿನ್ನ ಮಾತು ನಿಜವಾಗಿರಬಹುದು. ಸರಿ, ನಾನು ಇಂದು ನಿನ್ನನ್ನು ಬಿಡುತ್ತೇನೆ,' ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟುಹೋಯಿತು.

ಛಾಯೆಯು ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟು ಹಾರಿತು. ಆದರೆ, ಅದು ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ, ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಮರಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ, ಅದು ಮತ್ತೆ ಅಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಅದೇ ಬಲೆಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿತು.

ಈ ಬಾರಿ ನರಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇತ್ತು. ಛಾಯೆ ಮತ್ತೆ ಬೇಡಿಕೊಂಡಿತು, 'ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸು! ನಾನು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಎಂದೂ ಹೀಗೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಅವಕಾಶ ಕೊಡು!'

ಆದರೆ ಹಸಿದ ನರಿ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಹೇಳಿತು, 'ಅವಕಾಶಗಳು ಎಂಬುದು ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟುವ ಒಂದು ಬಾರಿ ಮಾತ್ರ. ಮೊದಲ ಬಾರಿ ನಾನು ದಯೆ ತೋರಿಸಿದೆ, ಆದರೆ ಈಗ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಹಸಿವಾಗುತ್ತಿದೆ. ನೀನು ನಿನ್ನ ಮೊದಲ ಅವಕಾಶವನ್ನು ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡಿದ್ದೀಯೆ.'

ನರಿ ಛಾಯೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿತು. ಛಾಯೆಯು ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತಾಗ ತುಂಬಾ ತಡವಾಗಿತ್ತು.

Moral

ನಮಗೆ ಸಿಗುವ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅವು ಮತ್ತೆ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ.