ஒரு அடர்ந்த காட்டில், ஒரு பெரிய ஆலமரம் இருந்தது. அந்த மரத்தின் கிளைகளுக்கு இடையே 'நிழல்' என்ற ஒரு வௌவால் வசித்து வந்தது. நிழல் மிகவும் கவனக்குறைவானது; எப்போதும் எதையும் யோசிக்காமல் பறந்து செல்லும் பழக்கம் அதற்கு உண்டு.
அந்த மரத்தின் அடியில் ஒரு புதருக்குப் பின்னால், ஒரு வேடன் வைத்திருந்த வலை மறைந்திருந்தது. ஒரு மாலை நேரத்தில், நிழல் வேகமாகப் பறந்து வந்தபோது, கவனக்குறைவாக அந்த வலையில் சிக்கிக்கொண்டது. அப்போது அங்கே ஒரு பசியுள்ள கீரி வந்தது.
'அய்யோ! என்னை விட்டுவிடு!' என்று அலறியது நிழல். 'நான் ஒரு சிறிய வௌவால், என் இறைச்சி உனக்குத் திருப்தி தராது. நான் எலிகளை விடப் பெரியவன் அல்ல, ஆனால் நான் உனக்குத் தெரியாத ஒரு ரகசியத்தைத் தருகிறேன்' என்று கெஞ்சியது.
கீரி சிறிது யோசித்தது. 'நீ ஒரு வௌவால் தான், ஆனால் உன்னைப் பிடிப்பதில் எனக்குச் சிரமம் இல்லை. இருப்பினும், உன் பேச்சு எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது. இன்று உன்னை விட்டுவிடுகிறேன்' என்று கூறிவிட்டுச் சென்றது.
நிழல் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்து, 'அப்பாடா! உயிர் தப்பிவிட்டேன்' என்று நினைத்தது. ஆனால், அடுத்த சில நாட்களில் நிழல் தனது கவனக்குறைவை மாற்றிக்கொள்ளவில்லை. மீண்டும் ஒருமுறை அதே மரத்திற்குப் பறந்து வந்தபோது, தற்செயலாக மீண்டும் அதே வலையில் விழுந்தது.
இம்முறை கீரி அங்கே இருந்தது. நிழல் மீண்டும் கெஞ்சியது, 'தயவுசெய்து என்னை மன்னித்துவிடு! நான் இனி ஒருபோதும் கவனக்குறைவாக இருக்க மாட்டேன். என்னை விட்டுவிடு!'
ஆனால், அந்தப் பசியுள்ள கீரி கோபமாகச் சிரித்தது. 'வாய்ப்புகள் என்பது ஒருமுறை மட்டுமே கதவைத் தட்டும். முதல் முறை நான் இரக்கத்தைக் காட்டினேன், ஆனால் இப்போது எனக்குப் பசிக்கிறது. உனக்குக் கிடைத்த இரண்டாவது வாய்ப்பையும் நீ உன் கவனக்குறைவால் வீணடித்துவிட்டாய்' என்று கூறிவிட்டு, நிழலைத் தன் உணவாகக் கொண்டது.
நிழல் தனது தவறை உணர்ந்தபோது காலம் கடந்துவிட்டது.
பாடம்
கிடைக்கும் நல்வாய்ப்புகளைச் சரியாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும்; இல்லையெனில் அவை மீண்டும் வராது.
