ఒక అందమైన లోయలో రవి అనే రైతు తన గొర్రెల మందతో కలిసి నివసించేవాడు. ఆ గొర్రెలు అతనికి కేవలం జంతువులు మాత్రమే కాదు, అతని ప్రాణ స్నేహితులు. ఒక సంవత్సరం భారీ వర్షాల వల్ల అడవిలో గడ్డి దొరకడం కష్టమైంది. అందుకే రవి తన పొలంలో గొర్రెల కోసం ప్రత్యేకంగా పచ్చని గడ్డిని పెంచాడు.
ఒక రోజు, ఆహారం కోసం వెతుకుతున్న అడవి గొర్రెల గుంపు రవి ఫామ్ వద్దకు వచ్చింది. అవి చాలా ఆకలితో ఉన్నాయి. వాటి పరిస్థితి చూసి జాలిపడిన రవి, తన దగ్గర ఉన్న గడ్డిని వాటికి కూడా పెట్టాడు. కొత్త గొర్రెలు రావడం చూసి రవి చాలా సంతోషించాడు.
కానీ, రవి ఒక పొరపాటు చేశాడు. కొత్తగా వచ్చిన అడవి గొర్రెల అల్లరిని చూసి మురిసిపోయిన రవి, వాటికే ఎక్కువ ప్రాధాన్యత ఇవ్వడం మొదలుపెట్టాడు. వాటికి సమృద్ధిగా ఆహారం పెడుతూ, పాత గొర్రెలకు ఇచ్చే ఆహారాన్ని తగ్గించేశాడు. దీనివల్ల పాత గొర్రెలు బలహీనంగా మారిపోయాయి.
వర్షాకాలం ముగియగానే, అడవి గొర్రెలు తిరిగి అడవికి వెళ్లాలని నిర్ణయించుకున్నాయి. రవి వాటిని ఆపుతూ, "నేను మీకు ఇంత ఆహారం పెట్టినప్పుడు మీరు ఎందుకు వెళ్తున్నారు?" అని బాధగా అడిగాడు.
అప్పుడు ఒక ముసలి అడవి గొర్రె ఇలా అంది, "రవి, నీ దయకు ధన్యవాదాలు. కానీ కొత్తవారిని మెప్పించడానికి నువ్వు పాత స్నేహితులను ఆకలితో వదిలేయడం మేము చూశాము. మేము ఇక్కడే ఉంటే, మళ్ళీ కొత్త గొర్రెలు వచ్చినప్పుడు నువ్వు మమ్మల్ని కూడా మర్చిపోతావు అని మాకు తెలుసు. అందుకే మేము వెళ్తున్నాము."
రవి తన తప్పు తెలుసుకుని చాలా బాధపడ్డాడు. కొత్తవారిని ఆకర్షించడానికి పాత బంధాలను విస్మరించడం ఎంత పెద్ద తప్పు అని అతను గ్రహించాడు.
Moral
కొత్తవారిని మెప్పించడానికి పాత స్నేహితులను నిర్లక్ష్యం చేయడం వివేకహీనత.
