മനോഹരമായ ഒരു താഴ്വരയിൽ രവി എന്ന കർഷകൻ തന്റെ ആടുകളോടൊപ്പം താമസിച്ചിരുന്നു. ആ ആടുകൾ രവിയുടെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളായിരുന്നു. ഒരു വർഷം കനത്ത മഴ കാരണം കാട്ടിൽ പുല്ല് ലഭിക്കാൻ പ്രയാസമായി. അതിനാൽ രവി തന്റെ പറമ്പിൽ ആടുകൾക്കായി ധാരാളം പുല്ല് വളർത്തിയെടുത്തു.
ഭക്ഷണമില്ലാതെ കഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു കൂട്ടം കാട്ടുആടുകൾ ഒരു ദിവസം രവിയുടെ പാടത്ത് എത്തിച്ചേർന്നു. അവയുടെ അവസ്ഥ കണ്ട് രവിക്ക് പാവം തോന്നി. അദ്ദേഹം അവയെ സ്നേഹത്തോടെ സ്വീകരിക്കുകയും നല്ല പുല്ല് നൽകുകയും ചെയ്തു. പുതിയ ആടുകൾ വന്നതോടെ രവിയുടെ സന്തോഷം ഇരട്ടിയായി.
എന്നാൽ, രവി ഒരു തെറ്റ് ചെയ്തുപോയി. പുതിയ ആടുകളുടെ കൗതുകത്തിൽ മുഴുകിയ അദ്ദേഹം, അവയ്ക്ക് ധാരാളം ഭക്ഷണം നൽകാൻ തുടങ്ങി. എന്നാൽ പണ്ടേ രവിയോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്ന ആടുകൾക്ക് നൽകുന്ന ഭക്ഷണം അദ്ദേഹം കുറച്ചു. പഴയ ആടുകൾ പട്ടിണി കിടന്ന് മെലിഞ്ഞുപോയി.
മഴക്കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കാട്ടുആടുകൾ തിരികെ കാട്ടിലേക്ക് പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു. അവരെ തടയാൻ ശ്രമിച്ച രവി ചോദിച്ചു, "ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് ഇത്രയധികം ഭക്ഷണം നൽകിയのに, എന്തിനാണ് ഇപ്പോൾ പോകുന്നത്?"
അപ്പോൾ ഒരു കാട്ടുആട് പറഞ്ഞു, "രവി, നിങ്ങളുടെ കരുണയ്ക്ക് നന്ദി. പക്ഷേ, പുതിയവരെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ നിങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ പഴയ സുഹൃത്തുക്കളെ പട്ടിണിക്കിടുന്നത് ഞങ്ങൾ കണ്ടു. ഞങ്ങൾ ഇവിടെ നിന്നാൽ, അടുത്ത തവണ പുതിയ ആടുകൾ വരുമ്പോൾ നിങ്ങൾ ഞങ്ങളെയും മറന്നുപോകും. അതുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ പോകുന്നു."
തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലാക്കിയ രവിക്ക് വലിയ വിഷമം തോന്നി. പുതിയവരെ കാണിക്കാൻ പഴയവരെ അവഗണിച്ചത് എത്ര വലിയ തെറ്റാണെന്ന് അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
Moral
പുതിയവരെ പ്രീണിപ്പിക്കാൻ പഴയ സുഹൃത്തുക്കളെ അവഗണിക്കുന്നത് വിവേകശൂന്യമാണ്.
