ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ರವಿ ಎಂಬ ರೈತ ತನ್ನ ಕುರಿಗಳೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಆ ಕುರಿಗಳು ಅವನಿಗೆ ಕೇವಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅವನ ಆತ್ಮೀಯ ಸ್ನೇಹಿತರಾಗಿದ್ದರು. ಒಂದು ವರ್ಷ ಭಾರಿ ಮಳೆಯಿಂದಾಗಿ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹುಲ್ಲು ಸಿಗುವುದು ಕಷ್ಟವಾಯಿತು. ಆದ್ದರಿಂದ ರವಿ ತನ್ನ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಕುರಿಗಳಿಗಾಗಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಹುಲ್ಲನ್ನು ಬೆಳೆಸಿದನು.
ಒಂದು ದಿನ, ಆಹಾರ ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಬಂದ ಕಾಡು ಕುರಿಗಳ ಗುಂಪು ರವಿಯ ಫಾರ್ಮ್ಗೆ ಬಂದವು. ಅವು ತುಂಬಾ ಹಸಿದಿದ್ದವು. ಅವುಗಳ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಮರುಕಗೊಂಡ ರವಿ, ತಾನು ಬೆಳೆಸಿದ ಹಸಿರು ಹುಲ್ಲನ್ನು ಅವುಗಳಿಗೂ ನೀಡಿದನು. ಹೊಸ ಕುರಿಗಳು ಬಂದಿದ್ದನ್ನು ಕಂಡು ರವಿ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟನು.
ಆದರೆ, ರವಿ ಒಂದು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದನು. ಹೊಸ ಕುರಿಗಳ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಗ್ನನಾದ ಅವನು, ಅವುಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಆಹಾರ ನೀಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಹಳೆಯ ಕುರಿಗಳಿಗೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ ಆಹಾರವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿದನು. ಇದರಿಂದ ಹಳೆಯ ಕುರಿಗಳು ಕ್ಷೀಣಿಸಿ, ದೌರ್ಬಲ್ಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದವು.
ಮಳೆಗಾಲ ಮುಗಿದ ನಂತರ, ಕಾಡು ಕುರಿಗಳು ಮತ್ತೆ ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗಲು ಸಿದ್ಧವಾದವು. ಅವುಗಳನ್ನು ತಡೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ ರವಿ, "ನಾನು ನಿಮಗೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಆಹಾರ ನೀಡಿದರೂ ನೀವು ಯಾಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೀರಿ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.
ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಹಿರಿಯ ಕಾಡು ಕುರಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿತು, "ರವಿ, ನಿಮ್ಮ ದಯೆಗೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು. ಆದರೆ ಹೊಸಬರನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಸಲು ನೀವು ಹಳೆಯ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಇಟ್ಟಿದ್ದನ್ನು ನಾವು ನೋಡಿದ್ದೇವೆ. ನಾವು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದರೆ, ಮುಂದಿನ ಬಾರಿ ಹೊಸ ಕುರಿಗಳು ಬಂದಾಗ ನೀವು ನಮ್ಮನ್ನು ಮರೆಯುತ್ತೀರಿ ಎಂಬುದು ನಮಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾವು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ."
ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾದ ರವಿಗೆ ತುಂಬಾ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪವಾಯಿತು. ಹೊಸಬರನ್ನು ಓಲೈಸಲು ಹಳೆಯ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವುದು ಎಷ್ಟು ತಪ್ಪು ಎಂಬುದನ್ನು ಅವನು ಅರಿತನು.
Moral
ಹೊಸವರನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಸಲು ಹಳೆಯ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವುದು ತಪ್ಪು.
