ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் சோமு என்ற ஒரு விவசாயி வாழ்ந்து வந்தார். அவரிடம் சில ஆடுகள் இருந்தன. அவை சோமுவின் உயிர் நண்பர்களைப் போல அவரோடு இருந்தன. ஒருமுறை கடும் மழை பெய்ததால், காட்டில் புற்கள் வளரவில்லை. சோமு தனது நிலத்தில் இருந்த பசுமையான புற்களை ஆடுகளுக்காகத் தயார் செய்து வைத்தார்.
ஒரு நாள், காட்டில் உணவு கிடைக்காமல் தவித்த சில காட்டு ஆடுகள் சோமுவின் பண்ணைக்கு வந்தன. அவை மிகவும் பசியுடன் இருந்தன. சோமுவும் அவற்றின் நிலையைக் கண்டு இரக்கப்பட்டு, தனது ஆடுகளுக்குக் கொடுக்கும் அதே புல்லை அவற்றிற்கும் வழங்கினார். புதிய ஆடுகள் வந்ததும் சோமுவுக்கு மகிழ்ச்சி தாங்கவில்லை. அவர் அந்தப் புதிய ஆடுகளுக்குத் தாராளமாக உணவளித்தார்.
ஆனால், ஒரு தவறு நடந்தது. புதிய ஆடுகளின் மீது அதிக கவனம் செலுத்திய சோமு, ஏற்கனவே அவரோடு வாழ்ந்து வந்த பழைய ஆடுகளுக்குக் கொடுக்கும் உணவைக் குறைத்துவிட்டார். பழைய ஆடுகள் மெலிந்து போயின. அவை சோமுவை ஏக்கத்துடன் பார்த்தன, ஆனால் சோமு புதிய ஆடுகளின் குறும்புத்தனமான விளையாட்டுகளில் மூழ்கியிருந்தார்.
மழைக்காலம் முடிந்து வானம் தெளிவானதும், காட்டு ஆடுகள் மீண்டும் காட்டிற்குச் செல்லத் தயாராகின. சோமு அவற்றைத் தடுத்து நிறுத்த முயன்றார். "ஏன் இப்படிச் செல்கிறீர்கள்? நான் உங்களுக்கு இவ்வளவு உணவளித்தேன், என் அன்பைக் காட்டினேன்!" என்று வருத்தத்துடன் கேட்டார்.
அப்போது ஒரு வயதான காட்டு ஆடு அமைதியாகப் பேசியது, "சோமு, உங்கள் அன்பிற்கு நன்றி. ஆனால், நீங்கள் புதிய விருந்தினர்களைக் கவரப் பழைய நண்பர்களைப் பசியோடு விட்டீர்கள். நாங்கள் இங்கே தங்கிவிட்டால், அடுத்த முறை புதியவர்கள் வரும்போது நீங்கள் எங்களை மறப்பீர்கள் என்று எங்களுக்குத் தெரியும். எங்களின் சுயமரியாதையைத் தக்கவைத்துக் கொள்ள நாங்கள் செல்கிறோம்" என்று கூறிவிட்டுச் சென்றன.
சோமு திகைத்துப் போனார். புதியவர்களைக் கவரப் பழைய உறவுகளைப் புறக்கணித்தது எவ்வளவு பெரிய தவறு என்பதை அவர் உணர்ந்தார். அவர் தனது பழைய ஆடுகளிடம் மன்னிப்பு கேட்டு, இனி எப்போதும் அனைவரையும் சமமாகப் பார்ப்பேன் என்று உறுதி எடுத்தார்.
பாடம்
புதியவர்களைக் கவரப் பழைய நண்பர்களைப் புறக்கணிப்பது மிகப்பெரிய தவறு.
