అనగనగా ఒక దట్టమైన అడవిలో చాలా కప్పలు నివసించేవి. ఒకసారి ఎండలు చాలా ఎక్కువగా పెరిగి, అడవిలోని చిన్న చిన్న చెరువులన్నీ ఎండిపోయాయి. దాహంతో అలమటిస్తున్న కప్పలన్నీ, దూరంగా ఉన్న ఒక పెద్ద నీలి సరస్సు కోసం ప్రయాణం మొదలుపెట్టాయి.
ప్రయాణం సాగుతుండగా, అనుకోకుండా రెండు కప్పలు ఒక లోతైన, చీకటి గుంతలో పడిపోయాయి. ఆ గుంత గోడలు చాలా జారుడుగా ఉన్నాయి. పైన ఉన్న మిగిలిన కప్పలు గట్టిగా అరుస్తూ సహాయం చేయడానికి ప్రయత్నించాయి, కానీ ఆ గుంత చాలా లోతుగా ఉండటంతో ఎవరూ లోపలికి దిగి సహాయం చేయలేకపోయారు.
ఆ గుంతలో ఉన్న రెండు కప్పలు వేరువేరుగా స్పందించాయి. మొదటి కప్ప భయంతో నిరాశ చెందింది. 'ఇక మన పని అయిపోయింది, ఈ లోతైన గుంత నుండి మనం ఎప్పటికీ బయటపడలేము' అని బాధపడుతూ, ప్రయత్నం చేయడం మానేసి అక్కడే కూర్చునిపోయింది.
కానీ, రెండో కప్ప మాత్రం వెనకడుగు వేయలేదు. 'నేను ప్రతిసారీ గెంతుతున్నప్పుడు, కొంచెం కొంచెం పైకి చేరుకుంటున్నాను' అని తనలో తాను ధైర్యం చెప్పుకుంది. అది తన శక్తినంతా ఉపయోగించి పదే పదే గెంతుతూనే ఉంది. ఎన్నిసార్లు కింద పడినా, దాని ఆత్మవిశ్వాసం తగ్గలేదు. చివరకు, ఒక పెద్ద గెంతు వేసి, ఆ గుంత అంచుని అందుకుని, క్షేమంగా బయటపడింది.
ఆత్మవిశ్వాసం ఉంటే ఎంతటి కష్టమైనా ఎదుర్కోవచ్చని ఆ కప్ప నిరూపించింది.
Moral
ఆత్మవిశ్వాసం ఉంటే ఎలాంటి అడ్డంకులనైనా అధిగమించవచ్చు.
