ஒரு காலத்தில், ஒரு அடர்ந்த காட்டில் பல தவளைகள் வாழ்ந்து வந்தன. ஒரு கோடை காலத்தில், வெயிலின் கொடுமையால் காட்டில் இருந்த சிறிய நீர்நிலைகள் அனைத்தும் வற்றிப்போயின. தாகத்தால் தவித்த தவளைகள், தூரத்தில் இருக்கும் ஒரு பெரிய நீல நிறக் குளத்தைத் தேடிப் பயணத்தைத் தொடங்கின.
பயணத்தின் போது, எதிர்பாராத விதமாக இரண்டு தவளைகள் ஒரு ஆழமான மற்றும் இருட்டான பள்ளத்திற்குள் விழுந்துவிட்டன. அந்தப் பள்ளத்தின் சுவர்கள் மிகவும் வழுவழுப்பாக இருந்தன. மேலே இருந்த மற்ற தவளைகள் கத்தி உதவி செய்தன, ஆனால் அந்தப் பள்ளம் மிகவும் ஆழமாக இருந்ததால் அவர்களால் உள்ளே இறங்கி உதவ முடியவில்லை.
அங்கே இருந்த இரண்டு தவளைகளும் முற்றிலும் மாறுபட்ட குணமுடையவை. முதல் தவளை, 'இதுவே நம் முடிவு, இந்த ஆழமான பள்ளத்திலிருந்து யாராலும் தப்பிக்க முடியாது' என்று பயந்து, சோர்ந்து போய் அங்கேயே அமர்ந்து கொண்டது. அது தன் முயற்சியைக் கைவிட்டு நம்பிக்கையற்ற நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டது.
ஆனால், இரண்டாவது தவளை மட்டும் விடாமுயற்சியுடன் இருந்தது. அது 'ஒவ்வொரு முறையும் நான் குதிக்கும் போது, நான் சற்று உயரமாகச் செல்கிறேன்' என்று தனக்குள்ளே சொல்லிக்கொண்டது. அது மீண்டும் மீண்டும் தன் முழு பலத்தையும் திரட்டி குதித்தது. ஒவ்வொரு முறையும் அது சற்று உயரத்திற்குச் சென்று மீண்டும் கீழே விழுந்தாலும், அது தன் முயற்சியை நிறுத்தவில்லை. அதன் விடாமுயற்சியும், தன்னம்பிக்கையும் ஒரு கட்டத்தில் பலன் தந்தது. ஒரு பெரிய பாய்ச்சலைச் செய்த அந்தத் தவளை, பள்ளத்தின் விளிம்பைத் தொட்டு, தப்பித்து வெளியே வந்துவிட்டது.
தன்னம்பிக்கை இருந்தால் எந்த ஒரு கடினமான சூழ்நிலையையும் வெல்ல முடியும் என்பதை அந்தத் தவளை நிரூபித்தது.
பாடம்
தன்னம்பிக்கை இருந்தால் எந்தத் தடையும் நம்மைத் தடுக்க முடியாது.
