ఒక దట్టమైన అడవిలో సింబా అనే సింహం రాజుగా ఉండేది. సింబా మంచి రాజు అయినప్పటికీ, అడవిలోని జంతువులు ఒకరితో ఒకరు గొడవపడుతూ విడివిడిగా ఉండేవారు. దీనివల్ల అడవిలో ప్రశాంతత ఉండేది కాదు.
ఒకరోజు, అడవిలోని ముఖ్యమైన సెలయేరును ఒక పెద్ద పాముల గుంపు ఆక్రమించుకుందని సింబాకు తెలిసింది. పాములు ఇతర జంతువులు నీళ్లు తాగకుండా అడ్డుకుంటున్నాయి. సింబా సెలయేరు వద్దకు వెళ్లి, "ఇది అందరి సెలయేరు, మీరు దీనిని సొంతం చేసుకోలేరు!" అని గర్జించింది.
కానీ పాములు భయపడలేదు. అవి గుంపుగా వచ్చి సింబాను కరవడానికి ప్రయత్నించాయి. పాముల సంఖ్య ఎక్కువగా ఉండటంతో సింబా అక్కడి నుండి వెనుదిరగాల్సి వచ్చింది.
ఇది చూసి ఏనుగులు వచ్చి, "మేమే ఈ సెలయేరును కాపాడతాం" అని అనుకుని పాములను తొక్కడానికి ప్రయత్నించాయి. కానీ వేల సంఖ్యలో ఉన్న పాములు ఏనుగుల కాళ్లు, తొండం మీదకు ఎక్కి కరవడంతో ఏనుగులు కూడా భయపడి పారిపోయాయి. గద్దలు కూడా పాములను ఎత్తుకెళ్లడానికి ప్రయత్నించాయి కానీ అవి కూడా విఫలమయ్యాయి.
అదంతా చూస్తున్న ఒక తెలివైన నక్కకు ఒక విషయం అర్థమైంది. "జంతువులన్నీ విడివిడిగా పోరాడుతున్నాయి, అందుకే పాములు గెలుస్తున్నాయి" అని నక్క అనుకుంది. నక్క సింబాను కలిసి, అన్ని జంతువులను ఒకచోట చేర్చమని చెప్పింది. నక్క ఇలా అంది, "మీలో ఐకమత్యం లేదు, అందుకే ఈ చిన్న పాముల గుంపు మిమ్మల్ని ఇబ్బంది పెడుతోంది. మీరు కలిసి ఉండలేకపోతే ఈ అడవి వదిలి వెళ్ళిపోండి!"
జంతువులన్నీ తమ తప్పు తెలుసుకుని, "మమ్మల్ని క్షమించండి రాజుగారు, మేము కలిసి పోరాడుతాము" అని వేడుకున్నాయి.
నక్క ఒక ఉపాయం చెప్పింది. "పాముల బలం వాటి విషం, కానీ వాటి భయం ముళ్లపంది. ముళ్లపందికి విషం ఉండదు, కానీ దాని ముళ్ళు చాలా పదునుగా ఉంటాయి. మనం కలిసి పోరాడితే గెలవవచ్చు."
అప్పుడు ఒక ఎలుగుబంటి, "నాకు ఒక విషపు మొక్క తెలుసు, దానితో ముళ్లపంది ముళ్ళకు విషాన్ని పూయవచ్చు" అని చెప్పింది. జంతువులన్నీ కలిసి ఆ మొక్కను సేకరించాయి. కోతులు ఆ విషాన్ని ముళ్లపందుల ముళ్ళకు పూశాయి. ముళ్లపందులు పాముల దగ్గరకు వెళ్లగానే, విషపు ముళ్ళు తగిలి పాములు స్పృహ తప్పి పడిపోయాయి. పాములు భయపడి అడవి వదిలి పారిపోయాయి. అప్పటి నుండి జంతువులన్నీ ఐకమత్యంతో జీవించాయి.
