அடர்ந்த பசுமையான ஒரு காட்டில் சிம்பா என்ற சிங்கம் ராஜாவாக ஆட்சி செய்து வந்தது. சிம்பா மிகவும் அன்பான அரசன், ஆனால் அந்த காட்டில் உள்ள விலங்குகள் ஒருவருக்கொருவர் உதவி செய்துகொள்வதில்லை. ஒவ்வொரு விலங்கும் தன் வேலையை மட்டும் பார்த்துக்கொண்டு, மற்றவர்களோடு சண்டையிட்டுக் கொண்டே இருந்தது. இதனால் காட்டில் அமைதி இல்லை.
ஒரு நாள், காட்டின் நடுவே ஓடும் தெளிவான நீரோடையை ஒரு பெரிய நாகப் பாம்பு கூட்டம் ஆக்கிரமித்துக் கொண்டது. அந்தப் பாம்புகள் நீரோடையின் விளிம்பில் வளைந்து படுத்துக்கொண்டு, மற்ற விலங்குகள் தண்ணீர் குடிக்க வருவதைத் தடுத்தன. ஒரு விலங்கு அருகில் சென்றால், அவை சீறிக்கொண்டு பயமுறுத்தின. இதைக் கேள்விப்பட்ட சிம்பா, "இது காட்டின் பொதுவான நீர் ஆதாரம், இதை நீங்கள் மட்டும் ஆக்கிரமிக்க முடியாது!" என்று கர்ஜித்துக்கொண்டு நீரோடைக்குச் சென்றது.
ஆனால், அந்தப் பாம்புகள் பயப்படவில்லை. அவை அனைத்தும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து சிம்பாவின் கால்களைச் சுற்றிக்கொண்டு கடிக்க முயன்றன. சிங்கத்தின் பலத்தை விட பாம்புகளின் எண்ணிக்கை அதிகமாக இருந்ததால், சிம்பாவால் அவற்றைத் தனித்தனியாகத் தணிக்க முடியவில்லை. சிம்பா அங்கிருந்து பின்வாங்க வேண்டியதாயிற்று.
இதைக் கண்ட யானைகள், "நாங்களே இந்த நீரோடையைக் காப்பாற்றிவிட்டுப் பெரியவர்கள் ஆகப்போகிறோம்" என்று நினைத்துக்கொண்டு வந்தன. யானைகள் தங்கள் கால்களால் பாம்புகளை மிதிக்க முயன்றன. ஆனால், ஆயிரக்கணக்கான பாம்புகள் யானைகளின் கால்களிலும் உடம்பிலும் ஏறி கடிக்கத் தொடங்கியதால், யானைகளும் பயந்து ஓடின.
சிறிது நேரம் கழித்து கழுகுகள் பறந்து வந்து பாம்புகளைத் தூக்கிச் செல்ல முயன்றன. ஆனால், ஒரு கழுகு ஒரு பாம்பைத் தூக்கும் நேரத்தில், அடுத்த பத்து பாம்புகள் அந்த இடத்தைப் பிடித்துக் கொண்டன. காட்டில் உள்ள விலங்குகள் ஒவ்வொன்றும் தனித்தனியாக முயற்சி செய்தன, ஆனால் தோல்வியிலேயே முடிந்தன.
இதைப் பார்த்த புத்திசாலி நரி ஒன்று, "விலங்குகள் தனித்தனியாகப் போராடுவதால் தான் இந்தப் பிரச்சனை நீடிக்கிறது" என்று உணர்ந்தது. அது சிம்பாவைச் சந்தித்து, எல்லா விலங்குகளையும் ஒரு இடத்தில் கூட்டியது. நரி சொன்னது, "உங்களுக்குள் ஒற்றுமை இல்லை, அதனால் தான் இந்தச் சிறிய பாம்பு கூட்டம் உங்களைச் சிறைபிடித்துள்ளது. நீங்கள் ஒற்றுமையாக இல்லாவிட்டால், இந்த இடத்தை விட்டு வெளியேறிவிடுங்கள்!" என்று எச்சரித்தது.
விலங்குகள் பயந்துபோய், "மன்னிக்கவும் அரசே, நாங்கள் ஒற்றுமையாகப் போராடுகிறோம், தயவுசெய்து எங்களுக்கு வழி காட்டுங்கள்" என்று வேண்டின.
நரி ஒரு திட்டத்தைத் தீட்டியது. "பாம்புகளின் பலம் அவற்றின் விஷம். ஆனால் அவற்றின் பலவீனம் என்ன தெரியுமா? முள்ளம்பன்றிகளிடம் அவை பயப்படும். முள்ளம்பன்றிகளிடம் விஷம் இல்லை, ஆனால் அவற்றின் முட்கள் பாம்புகளுக்குப் பெரிய ஆபத்து," என்று நரி விளக்கியது.
அப்போது ஒரு கரடி, "அரசே, எனக்கு ஒரு விஷ மூலிகை தெரியும். அதை முள்ளம்பன்றிகளின் முட்களில் தடவினால், அவை விஷமுள்ள முட்கள் போலச் செயல்படும்," என்று யோசனை கூறியது. உடனே எல்லா விலங்குகளும் சேர்ந்து அந்த மூலிகையைச் சேகரித்து வந்தன. குரங்குகள் அந்த மூலிகையை முள்ளம்பன்றிகளின் முட்களில் மென்மையாகத் தடவின.
இப்போது முள்ளம்பன்றிகள் ஒரு படையைப் போல நீரோடைப் பகுதிக்குச் சென்றன. பாம்புகள் அவற்றைச் சூழ்ந்து கொண்டு கடிக்க முயன்றன. ஆனால், முள்ளம்பன்றிகளின் முட்கள் விஷத்தன்மை கொண்டதாக மாறியிருந்ததால், பாம்புகள் அந்த முட்களில் பட்டவுடன் மயங்கி விழுந்தன. பாம்புகள் பயந்து நடுங்கின, "இந்த முள்ளம்பன்றிகளுக்கு எப்படி விஷம் வந்தது?" என்று அவை திகைத்தன.
அதே நேரத்தில், யானைகள் அந்தப் பாம்புகளைத் தரைமட்டமாக்கின, கரடிகள் பெரிய பாம்புகளைத் தூக்கி எறிந்தன. ஒற்றுமையுடன் செயல்பட்டதால், பாம்புகள் பயந்து காட்டை விட்டு ஓடிவிட்டன. அன்று முதல், காட்டில் உள்ள விலங்குகள் அனைத்தும் சண்டையை மறந்து, ஒரு குடும்பமாக ஒற்றுமையுடன் வாழ்ந்தன.
