ಒಂದು ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸಿಂಬಾ ಎಂಬ ಸಿಂಹ ರಾಜನಿದ್ದನು. ಸಿಂಬಾ ದಯಾಳು ರಾಜನಾಗಿದ್ದರೂ, ಕಾಡಿನ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಜಗಳವಾಡುತ್ತಾ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದವು. ಇದರಿಂದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಒಂದು ದಿನ, ಕಾಡಿನ ಮುಖ್ಯ ಹಳ್ಳವನ್ನು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಹಾವುಗಳ ಹಿಂಡು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡಿತು ಎಂದು ಸಿಂಬಾಕ್ಕೆ ತಿಳಿಯಿತು. ಹಾವುಗಳು ಪ್ರಾಣಿಗಳು ನೀರು ಕುಡಿಯದಂತೆ ತಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಸಿಂಬಾ ಹಳ್ಳಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, "ಇದು ಎಲ್ಲರ ಹಳ್ಳ, ನೀವು ಇದನ್ನು ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಬಳಸುವಂತಿಲ್ಲ!" ಎಂದು ಗರ್ಜಿಸಿದನು.
ಆದರೆ ಹಾವುಗಳು ಹೆದರಲಿಲ್ಲ. ಅವು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಸಿಂಬಾಳನ್ನು ಕಡಿಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದವು. ಸಿಂಬಾ ಒಬ್ಬನೇ ಅವುಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೆ ಹಿಂತೆಗೆದನು.
ಆನೆಗಳು ಬಂದು ಹಾವುಗಳನ್ನು ತುಳಿಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದವು, ಆದರೆ ಸಾವಿರಾರು ಹಾವುಗಳು ಆನೆಗಳ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ ಕಡಿಯತೊಡಗಿದವು. ಹದ್ದುಗಳು ಹಾವುಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿೊಯ್ಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದವು, ಆದರೆ ಹಾವುಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಿದ್ದರಿಂದ ಅವುಗಳೂ ವಿಫಲವಾದವು.
ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ಚತುರ ನರಿ, "ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೇ ಹಾವುಗಳು ಗೆಲ್ಲುತ್ತಿವೆ" ಎಂದು ಅರಿತುಕೊಂಡಿತು. ನರಿ ಸಿಂಬಾಳನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿತು. ನರಿ ಹೇಳಿತು, "ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಒಗ್ಗಟ್ಟಿಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೇ ಈ ಸಣ್ಣ ಹಾವುಗಳ ಹಿಂಡು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹೆದರಿಸುತ್ತಿದೆ. ನೀವು ಒಗ್ಗಟ್ಟಾಗದಿದ್ದರೆ ಈ ಕಾಡನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿ!"
ಪ್ರಾಣಿಗಳು ತಮ್ಮ ತಪ್ಪನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು, "ನಾವು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಹೋರಾಡುತ್ತೇವೆ, ನಮಗೆ ದಾರಿ ತೋರಿಸಿ" ಎಂದು ಬೇಡಿಕೊಂಡವು.
ನರಿ ಒಂದು ಉಪಾಯ ಮಾಡಿತು. "ಹಾವುಗಳ ಶಕ್ತಿ ವಿಷ, ಆದರೆ ಅವುಗಳ ಭಯ ಮುಳ್ಳು ಹಂದಿಗಳು. ಮುಳ್ಳು ಹಂದಿಗಳ ಮುಳ್ಳುಗಳಿಗೆ ವಿಷವನ್ನು ಹಚ್ಚಿದರೆ ನಾವು ಗೆಲ್ಲಬಹುದು."
ಒಂದು ಕರಡಿ ಹೇಳಿತು, "ನನಗೆ ಒಂದು ವಿಷಕಾರಿ ಗಿಡದ ಬಗ್ಗೆ ಗೊತ್ತು. ಅದರ ರಸವನ್ನು ಮುಳ್ಳು ಹಂದಿಗಳ ಮುಳ್ಳಿಗೆ ಹಚ್ಚಬಹುದು."
ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಸೇರಿ ಆ ಗಿಡವನ್ನು ತಂದವು. ಕೋತಿಗಳು ಆ ರಸವನ್ನು ಮುಳ್ಳು ಹಂದಿಗಳ ಮುಳ್ಳಿಗೆ ಹಚ್ಚಿದವು. ನಂತರ ಮುಳ್ಳು ಹಂದಿಗಳು ಹಳ್ಳದ ಬಳಿ ಹೋದವು. ಹಾವುಗಳು ಅವುಗಳನ್ನು ಕಡಿಯಲು ಬಂದಾಗ, ವಿಷದ ಮುಳ್ಳುಗಳು ಹಾವುಗಳ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದವು. ಹಾವುಗಳು ತತ್ತರಿಸಿ ಬಿದ್ದವು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಭಯಗೊಂಡ ಹಾವುಗಳು ಕಾಡನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಓಡಿಹೋದವು. ಅಂದಿನಿಂದ ಕಾಡಿನ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಒಗ್ಗಟ್ಟಿನಿಂದ ಬಾಳಿದವು.
