ఒక దట్టమైన అడవిలో కపి అనే కోతి ఉండేది. కపి చాలా చురుకైనది, కానీ దానికి ఒక పెద్ద చెడ్డ అలవాటు ఉంది: అది చాలా స్వార్థపరురాలు. అడవిలోని ఇతర జంతువులు ఆహారాన్ని దాచుకున్నా, కపి వాటిని దొంగిలించి తినేసేది. ఒకసారి ఒక చిన్న కుందేలు దాచుకున్న క్యారెట్లను కపి దొంగిలించింది. కుందేలు ఏడుస్తుంటే, కపి నవ్వుతూ అక్కడి నుండి వెళ్ళిపోయింది.
ఒకరోజు కపికి అడవి మధ్యలో ఒక వింతైన చెట్టు కనిపించింది. ఆ చెట్టుకు మెరుస్తున్న ఎరుపు రంగు ఆపిల్ పండ్లు ఉన్నాయి. కపి ఆశతో ఆ పండ్లను కోయడం మొదలుపెట్టింది. అప్పుడు ఒక ముసలి గుడ్లగూబ ఇలా అంది, "ఆగు కపి! ఇవి మామూలు పండ్లు కావు. ఇతరులకు సహాయం చేసే మరియు పంచుకునే గుణం ఉన్నవారికి మాత్రమే ఇవి తిన్నప్పుడు సంతోషాన్ని ఇస్తాయి."
కపి ఆ మాట వినకుండా, "నాకు మాత్రమే చాలు, ఇతరులు ఏం చేసినా నాకు అనవసరం!" అని ఒక పెద్ద ఆపిల్ను కొరికింది. వెంటనే కపి కడుపులో విపరీతమైన నొప్పి మొదలైంది. "అమ్మో! నా కడుపు విపరీతంగా నొప్పిగా ఉంది! గుడ్లగూబమ్మా, నేను ఇప్పుడు ఏం చేయాలి?" అని కపి ఏడవడం మొదలుపెట్టింది.
గుడ్లగూబ ప్రశాంతంగా ఇలా చెప్పింది, "నీ దగ్గర ఉన్న ఆహారాన్ని ఇతరులతో పంచుకోవడం మొదలుపెట్టు. అప్పుడే నీ నొప్పి తగ్గుతుంది."
కపి మొదట సంకోచించినా, నొప్పి భరించలేక ఇతరులకు ఆహారం పంచుకోవడం ప్రారంభించింది. కుందేలుకు, నక్కకు తన ఆహారాన్ని ఇచ్చింది. ఇది చూసి మిగిలిన జంతువులు ఆశ్చర్యపోయాయి! అవి కపితో స్నేహం చేశాయి మరియు కపి కోసం రుచికరమైన పండ్లను తీసుకురావడం మొదలుపెట్టాయి.
కొంతకాలం తర్వాత, కపి మళ్ళీ ఆ ఆపిల్ చెట్టు దగ్గరకు వెళ్ళింది. ఒక ఆపిల్ కోసి తిన్నది. ఈసారి కడుపు నొప్పి రాలేదు, బదులుగా అందరితో కలిసి తినడం వల్ల కలిగే గొప్ప తృప్తి మరియు ఆనందం కపికి లభించాయి.
