பகிர்ந்து உண்ணும் பழக்கம்

ஒரு அடர்ந்த பச்சைக்காட்டில் கப்பு என்ற குரங்கு வாழ்ந்து வந்தது. கப்பு மிகவும் சுட்டித்தனமானது, ஆனால் அதில் ஒரு பெரிய குறை இருந்தது; அது மிகவும் சுயநலமானது. காட்டில் மற்ற விலங்குகள் தங்களுக்குத் தேவையான உணவைச் சேமித்து வைத்திருந்தால், கப்பு அதைத் திருடிச் சாப்பிட்டுவிடும். ஒருமுறை, ஒரு சிறிய முயல் தான் சேமித்து வைத்திருந்த கேரட்டுகளைக் கப்பு திருடியது. முயல் வருத்தத்துடன் கேட்டபோது, கப்பு அதைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டுச் சிரித்தது. நரி தனது குகையில் வைத்திருந்த பழங்களையும் கப்பு எடுத்துத் தின்றது.

ஒரு நாள், கப்பு காட்டின் நடுவே இருந்த ஒரு விசித்திரமான மரத்தைக் கண்டது. அந்த மரத்தில் மின்னும் 듯 இருக்கும் சிவப்பு நிற ஆப்பிள்கள் இருந்தன. கப்பு ஆசையுடன் அந்த ஆப்பிள்களைப் பறித்துச் சாப்பிடத் தொடங்கியது. அப்போது, மரத்தின் மேலே அமர்ந்திருந்த ஒரு வயதான ஆந்தை, "நில்லு கப்பு! இந்த ஆப்பிள்கள் சாதாரணமானவை அல்ல. இவை அன்பால் மட்டுமே உண்ணக்கூடியவை. மற்றவர்களுக்குப் பகிர்ந்து கொடுக்கும் நல்ல உள்ளம் கொண்டவர்கள் மட்டுமே இதைச் சாப்பிடும்போது மகிழ்ச்சி அடைவார்கள்," என்று எச்சரித்தது.

கப்பு ஆந்தையின் பேச்சைத் தட்டாமல், "எனக்கு மட்டும் போதும், மற்றவர்கள் என்ன செய்யப் போகிறார்கள்?" என்று கூறி ஒரு பெரிய ஆப்பிளைக் கடித்தது. அடுத்த சில நிமிடங்களில், கப்புவின் வயிறு பயங்கரமான வலியால் துடித்தது. "ஐயோ! என் வயிறு வலிக்குதே! ஆந்தை தாத்தா, நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?" என்று கப்பு கதறியது.

ஆந்தை அமைதியாகச் சொன்னது, "உனக்குக் கிடைக்கும் உணவை மற்றவர்களுடன் பகிர்ந்து உண்ணத் தொடங்கு. அப்போதுதான் உன் மனமும் உடலும் குணமாகும்." கப்பு முதலில் தயங்கியது, ஆனால் வலி தாங்க முடியாமல் மற்ற விலங்குகளிடம் உதவி கேட்டது. அன்றிலிருந்து கப்பு தான் கண்டதும் மற்ற விலங்குகளுக்குப் பகிர்ந்து கொடுக்கத் தொடங்கியது. விலங்குகள் வியந்து போனன! மெல்ல மெல்ல, மற்ற விலங்குகளும் கப்புவிடம் அன்பாக மாறின. அவை கப்புவுக்காகச் சுவையான கனிகளைக் கொண்டு வந்தன.

சில காலத்திற்குப் பிறகு, கப்பு மீண்டும் அந்தச் சிவப்பு ஆப்பிள் மரத்திற்குச் சென்றது. ஒரு ஆப்பிளைப் பறித்துச் சாப்பிட்டது. இப்போது அதற்கு வயிற்று வலி வரவில்லை; மாறாக, மற்றவர்களோடு சேர்ந்து சாப்பிடும்போது கிடைக்கும் ஒரு பெரிய மனத் திருப்தியும் மகிழ்ச்சியும் அதற்குப் புரிந்தது.