പച്ചപ്പാർന്ന ഒരു കാട്ടിൽ കപ്പി എന്നൊരു കുരങ്ങൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. കപ്പി നല്ല കുസൃതിക്കാരനായിരുന്നു, പക്ഷേ അവന് ഒരു വലിയ സ്വഭാവദൂഷ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു; അവൻ വളരെയധികം സ്വാർത്ഥനായിരുന്നു. മറ്റ് മൃഗങ്ങൾ ഭക്ഷണം ശേഖരിച്ചുവെച്ചാൽ, കപ്പി അത് മോഷ്ടിച്ചു കഴിക്കും. ഒരിക്കൽ ഒരു ചെറിയ മുയൽ സൂക്ഷിച്ചുവെച്ച കാരറ്റുകൾ കപ്പി മോഷ്ടിച്ചു. മുയൽ കരഞ്ഞപ്പോൾ കപ്പി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവിടെനിന്ന് ഓടിപ്പോയി. കുറുക്കന്റെ ഗുഹയിൽ നിന്നും അവൻ ഭക്ഷണം മോഷ്ടിച്ചു.
ഒരു ദിവസം കാടിന്റെ നടുവിൽ കപ്പി ഒരു അത്ഭുത മരം കണ്ടു. അതിൽ തിളങ്ങുന്ന ചുവന്ന ആപ്പിളുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. കപ്പി ആവേശത്തോടെ ആപ്പിളുകൾ പറിച്ചു കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. അപ്പോൾ മരത്തിന് മുകളിൽ ഇരുന്ന ഒരു വയസ്സായ മൂങ്ങ പറഞ്ഞു, "നിൽക്കൂ കപ്പി! ഇത് സാധാരണ ആപ്പിളുകളല്ല. മറ്റുള്ളവർക്ക് പങ്കുവെച്ചു നൽകുന്ന നല്ല മനസ്സിനുണ്ടെങ്കിൽ മാത്രമേ ഇവ കഴിക്കുമ്പോൾ സന്തോഷം ലഭിക്കൂ."
കപ്പി അത് കേൾക്കാതെ, "എനിക്ക് മാത്രം മതി, മറ്റുള്ളവർ എന്ത് ചെയ്യണം?" എന്ന് പറഞ്ഞ് ഒരു വലിയ ആപ്പിൾ കടിച്ചു തിന്നു. ഉടനെ കപ്പിയുടെ വയറ്റിൽ കഠിനമായ വേദന അനുഭവപ്പെട്ടു. "അയ്യോ! എന്റെ വയറ്റിൽ വലിയ വേദന! മൂങ്ങേ, ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം?" എന്ന് കപ്പി കരഞ്ഞു.
മൂങ്ങ ശാന്തനായി പറഞ്ഞു, "നിനക്ക് കിട്ടുന്ന ഭക്ഷണം മറ്റുള്ളവർക്ക് പങ്കുവെച്ചു നൽകാൻ തുടങ്ങുക. എങ്കിൽ മാത്രമേ നിന്റെ വേദന മാറൂ."
ആദ്യം മടിച്ചെങ്കിലും വേദന സഹിക്കവയ്യാതെ കപ്പി മറ്റുള്ളവർക്ക് ഭക്ഷണം നൽകാൻ തുടങ്ങി. മുയലിനും കുറുക്കനും അവൻ ഭക്ഷണം നൽകി. മൃഗങ്ങൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടുപോയി! അവർ കപ്പിയോട് ദേഷ്യപ്പെടുന്നതിന് പകരം അവനോട് കൂട്ടുകാരായി മാറി. അവർ കപ്പിക്ക് നല്ല ഭക്ഷണങ്ങൾ കൊണ്ടുവന്നു നൽകാനും തുടങ്ങി.
കുറെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം കപ്പി വീണ്ടും ആ ആപ്പിൾ മരത്തിനടുത്ത് ചെന്നു. ഒരു ആപ്പിൾ പറിച്ചു കഴിച്ചു. ഇത്തവണ വയറ്റിൽ വേദന വന്നില്ല, പകരം മറ്റുള്ളവരോടൊപ്പം പങ്കുവെക്കുമ്പോൾ ലഭിക്കുന്ന വലിയൊരു സന്തോഷം കപ്പിയുടെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു.
