ಒಂದು ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಕಪಿ ಎಂಬ ಮಂಗವಿತ್ತು. ಕಪಿ ತುಂಬಾ ಚುರುಕಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಕೆಟ್ಟ ಅಭ್ಯಾಸವಿತ್ತು: ಅದು ತುಂಬಾ ಸ್ವಾರ್ಥವಾಗಿತ್ತು. ಕಾಡಿನ ಇತರ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಆಹಾರವನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದರೆ, ಕಪಿ ಅದನ್ನು ಕದ್ದು ತಿನ್ನುತ್ತಿತ್ತು. ಒಮ್ಮೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಮೊಲವು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿಟ್ಟಿದ್ದ ಕ್ಯಾರೆಟ್ಗಳನ್ನು ಕಪಿ ಕದ್ದಿತು. ಮೊಲವು ಅಳುತ್ತಾ ಕೇಳಿದಾಗ, ಕಪಿ ನಗುತ್ತಾ ಅಲ್ಲಿಂದ ಓಡಿಹೋಯಿತು.
ಒಂದು ದಿನ ಕಪಿ ಕಾಡಿನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಮರವನ್ನು ಕಂಡಿತು. ಆ ಮರದಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುವ ಕೆಂಪು ಸೇಬಿನ ಹಣ್ಣುಗಳಿದ್ದವು. ಕಪಿ ಆಸೆಯಿಂದ ಆ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಕಿತ್ತು ತಿನ್ನಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು. ಆಗ ಮರದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಹಿರಿಯ ಗೂಬೆಯು, "ನಿಲ್ಲು ಕಪಿ! ಇವು ಸಾಮಾನ್ಯ ಹಣ್ಣುಗಳಲ್ಲ. ಇತರರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಮತ್ತು ಹಂಚಿ ತಿನ್ನುವ ಗುಣವಿರುವವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಇವು ಸಿಕ್ಕಾಗ ಸುಖ ಸಿಗುತ್ತದೆ," ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸಿತು.
ಕಪಿ ಅದನ್ನು ಕೇಳದೆ, "ನನಗೆ ಮಾತ್ರ ಸಾಕು, ಬೇರೆಯವರು ಏನೇ ಮಾಡಿದರೂ ನನಗೇನು?" ಎಂದು ಹೇಳಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸೇಬನ್ನು ಕಚ್ಚಿತು. ತಕ್ಷಣವೇ ಕಪಿಯ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ವಿಪರೀತ ನೋವು ಶುರುವಾಯಿತು. "ಅಯ್ಯೋ! ನನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಾ ನೋಯುತ್ತಿದೆ! ಗೂಬೆಯೇ, ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ?" ಎಂದು ಕಪಿ ಅಳತೊಡಗಿತು.
ಗೂಬೆಯು ಶಾಂತವಾಗಿ ಹೇಳಿತು, "ನೀನು ಹೊಂದಿರುವ ಆಹಾರವನ್ನು ಇತರರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಲಿ. ಆಗ ಮಾತ್ರ ನಿನ್ನ ನೋವು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ."
ಮೊದಲು ಕಪಿ ಹಿಂಜರಿಯಿತು, ಆದರೆ ನೋವು ತಡೆಯಲಾರದೆ ಇತರ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಆಹಾರವನ್ನು ಹಂಚಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು. ಮೊಲ ಮತ್ತು ನರಿಯೊಂದಿಗೆ ಕಪಿ ತನ್ನ ಆಹಾರವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡಿತು. ಇದನ್ನು ಕಂಡು ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟವು! ಅವು ಕಪಿಯೊಂದಿಗೆ ಸ್ನೇಹ ಬೆಳೆಸಿದವು ಮತ್ತು ಕಪಿಗಾಗಿ ರುಚಿಯಾದ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತರತೊಡಗಿದವು.
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ, ಕಪಿ ಮತ್ತೆ ಆ ಸೇಬು ಮರಕ್ಕೆ ಹೋಯಿತು. ಒಂದು ಸೇಬನ್ನು ತಿನ್ನುವಾಗ ಈಗ ಹೊಟ್ಟೆ ನೋವು ಬರಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ತಿನ್ನುವಾಗ ಸಿಗುವ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ತೃಪ್ತಿ ಮತ್ತು ಸಂತೋಷ ಕಪಿಗೆ ಲಭಿಸಿತು.
Moral
ಹಂಚಿ ತಿನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ ಸಂತೋಷವಿದೆ.
