ఒక అందమైన లోయలో రవి అనే గొర్రెల కాపరి ఉండేవాడు. అతని వద్ద కొన్ని సాధువైన గొర్రెలు ఉండేవి. ఒక సంవత్సరం తీవ్రమైన కరువు వల్ల అడవిలో గడ్డి ఎండిపోయింది. ఆకలితో ఉన్న తన గొర్రెలను చూసి రవి చాలా బాధపడ్డాడు. వెంటనే తన సొంత తోటలోని పచ్చని గడ్డిని వాటి కోసం తెచ్చాడు.
ఒకరోజు, అడవి నుండి వచ్చిన కొన్ని అడవి గొర్రెలు రవి దగ్గరకు వచ్చాయి. అవి చాలా ఆకలితో ఉన్నాయి. రవి వాటిని చూసి జాలిపడి, తన గొర్రెలతో పాటు వాటిని కూడా ఉండనిచ్చాడు. కొత్త గొర్రెలు వచ్చినందుకు రవి చాలా సంతోషించాడు, కానీ ఆ సంతోషంలో అతను ఒక తప్పు చేశాడు. పాత గొర్రెలకు ఇచ్చే దానికంటే, కొత్త అడవి గొర్రెలకు ఎక్కువ గడ్డిని ఇవ్వడం మొదలుపెట్టాడు.
కొన్ని రోజులు గడిచాక, ఆ అడవి గొర్రెలకు ఒక భయం కలిగింది. రవి పాత గొర్రెలను నిర్లక్ష్యం చేయడం అవి గమనించాయి. ఒకరోజు అడవి గొర్రెలు రవిని వదిలి వెళ్ళిపోవాలని నిర్ణయించుకున్నాయి. "నేను మీకు అంతగా సాయం చేసినా, ఎందుకు వెళ్తున్నారు?" అని రవి ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు.
అప్పుడు ఒక అడవి గొర్రె ఇలా అంది, "రవి, మీ దయ మాకు నచ్చింది, కానీ అది అందరికీ సమానంగా లేదు. మీరు కొత్తవారికి ఎక్కువ ప్రాధాన్యత ఇస్తూ, పాత స్నేహితులను మర్చిపోతున్నారు. రేపు మళ్ళీ కొత్త గొర్రెలు వస్తే, మీరు మమ్మల్ని కూడా ఇలాగే వదిలేస్తారు. అందుకే మేము అడవికే వెళ్ళిపోతున్నాము."
రవి తన తప్పు తెలుసుకుని చాలా బాధపడ్డాడు. అందరినీ సమానంగా చూడటమే నిజమైన ప్రేమ అని అతను గ్రహించాడు. అడవి గొర్రెలు వెళ్ళిపోయిన తర్వాత, రవి తన పాత మరియు కొత్త గొర్రెలందరికీ సమానంగా గడ్డిని, సంరక్షణను అందించాడు. అప్పటి నుండి అందరూ సంతోషంగా జీవించారు.
Moral
అందరినీ సమానంగా చూడాలి; పక్షపాతం వల్ల నమ్మకం దెబ్బతింటుంది.
