ശാന്തമായ ഒരു താഴ്വരയിൽ രവി എന്നൊരു ഇടയൻ താമസിച്ചിരുന്നു. അവന് വളരെ സ്നേഹത്തോടെ വളർത്തുന്ന കുറച്ച് ആടുകളുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു വർഷം കഠിനമായ വരൾച്ച ഉണ്ടായപ്പോൾ, പുൽമേടുകളെല്ലാം ഉണങ്ങിപ്പോയി. വിശന്നു തളർന്ന ആടുകളെ കണ്ടപ്പോൾ രവിക്ക് വലിയ വിഷമം തോന്നി. അവൻ തന്റെ സ്വന്തം തോട്ടത്തിലെ പച്ചപ്പുള്ള പുല്ലുകൾ ആടുകൾക്കായി എത്തിച്ചുനൽകി.
അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു ദിവസം, കാട്ടിൽ നിന്നും വിശന്നു വലഞ്ഞ ഒരു കൂട്ടം കാട്ടുആടുകൾ അവിടെയെത്തി. അവരുടെ അവസ്ഥ കണ്ട് രവി അവരെ തന്റെ കൂട്ടത്തിലേക്ക് ചേർത്തു. പുതിയ ആടുകൾ വന്നതിൽ സന്തോഷം തോന്നിയ രവി അറിയാതെ ഒരു തെറ്റ് ചെയ്തുപോയി. പഴയ ആടുകൾക്ക് നൽകുന്നതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ പുല്ല് അവൻ പുതിയ കാട്ടുആടുകൾക്ക് നൽകാൻ തുടങ്ങി.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. പുതിയ ആടുകൾക്ക് രവിയുടെ സ്നേഹം ഇഷ്ടപ്പെട്ടെങ്കിലും, അവർക്ക് ഒരു ആശങ്കയുണ്ടായി. ഒരു ദിവസം അവർ രവിയോട് യാത്രപറയാൻ വന്നു. "ഞങ്ങൾ എന്തിനാണ് പോകുന്നത്? ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് ഇത്രയധികം നല്ലത് ചെയ്തതല്ലേ?" രവി അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു.
അപ്പോൾ ഒരു കാട്ടുആട് പറഞ്ഞു, "രവി, നിങ്ങളുടെ സ്നേഹം ഞങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. പക്ഷേ, നിങ്ങൾ പുതിയവർക്ക് മാത്രം കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നൽകുന്നതും പഴയ ആടുകളെ അവഗണിക്കുന്നതും ഞങ്ങൾ കണ്ടു. നാളെ പുതിയ ആടുകൾ വന്നാൽ നിങ്ങൾ ഞങ്ങളെയും ഇങ്ങനെ തന്നെ അവഗണിക്കും. അതുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ കാട്ടിലേക്ക് തന്നെ പോകുന്നു."
തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലാക്കിയ രവി ഏറെ ദുഃഖിച്ചു. എല്ലാവരെയും ഒരുപോലെ കാണുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ സ്നേഹമെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അതിനുശേഷം രവി തന്റെ എല്ലാ ആടുകളെയും ഒരുപോലെ പരിപാലിച്ചു. എല്ലാവർക്കും തുല്യമായ ഭക്ഷണം നൽകി അവൻ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു.
Moral
എല്ലാവരെയും തുല്യമായി പരിഗണിക്കുക; പക്ഷപാതം സ്നേഹത്തെ ഇല്ലാതാക്കും.
