ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் சோமு என்ற ஒரு ஆடு மேய்ப்பவன் இருந்தான். அவனிடம் சில அன்பான ஆடுகள் இருந்தன. ஒரு முறை கடும் வறட்சி ஏற்பட்டதால், காட்டில் புற்கள் வளரவில்லை. சோமுவின் ஆடுகள் பசியால் வாடியதைக் கண்ட அவன், வருத்தமடைந்தான். உடனே, அவன் தனது சொந்தத் தோட்டத்திலிருந்த பசுமையான புற்களைக் கொண்டு வந்து ஆடுகளுக்குக் கொடை கொடுத்தான்.
ஒரு நாள், காட்டில் தவித்துக் கொண்டிருந்த ஒரு கூட்டமான காட்டு ஆடுகள் சோமுவின் தோட்டத்திற்கு வந்தன. சோமுவின் கருணையைக் கண்ட அந்த ஆடுகள், அவனிடம் தங்கிவிடலாம் என்று முடிவு செய்தன. சோமு மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தான். புதிய ஆடுகள் வந்ததும், உற்சாகத்தில் அவன் ஒரு தவறு செய்தான். பழைய ஆடுகளுக்குக் கொடுக்கும் அளவை விட, புதிய காட்டு ஆடுகளுக்கு அதிகப்படியான புற்களைக் கொடுத்தான்.
சில நாட்கள் கழிந்தன. புதிய ஆடுகள் சோமுவின் அன்பால் மகிழ்ச்சியாக இருந்தாலும், அவர்களுக்கு ஒரு பயம் ஏற்பட்டது. ஒரு நாள், அந்த காட்டு ஆடுகள் சோமுவிடம் விடைபெற வந்தன. சோமு அதிர்ச்சியடைந்து கேட்டான், "நான் உங்களுக்கு இவ்வளவு நன்றாக இருந்தும், ஏன் என்னை விட்டுப் போகிறீர்கள்?"
அப்போது ஒரு வயதான காட்டு ஆடு நிதானமாகப் பேசியது, "சோமு, உங்கள் அன்பு எங்களுக்குப் பிடித்திருக்கிறது. ஆனால், நீங்கள் புதியவர்களுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்து, பழைய ஆடுகளைக் கவனிப்பதே குறைந்துவிட்டது. நாளை எங்களுக்குப் பதிலாக இன்னும் புதிய ஆடுகள் வந்தால், நீங்கள் எங்களையும் இப்படித்தான் ஒதுக்கித் தள்ளுவீர்கள். இந்த நிலை நீடித்தால் எங்களுக்குப் பாதுகாப்பு இல்லை. எனவே, நாங்கள் எங்கள் காட்டிற்கே சென்றுவிடுகிறோம்."
சோமு தன் தவறை உணர்ந்து தலைகுனிந்தான். அவன் அன்பை விட, பாரபட்சம் காட்டினான் என்பதைப் புரிந்துகொண்டான். காட்டு ஆடுகள் சென்ற பிறகு, சோமு தனது பழைய ஆடுகளையும் புதிய ஆடுகளையும் சமமாகப் பார்த்துக்கொண்டான். இனி யாருக்கும் குறைவில்லாமல், அனைவருக்கும் சமமான புற்களை வழங்கினான். அதன் பிறகு அவன் ஒரு சிறந்த மேய்ப்பவனாகத் திகழ்ந்தான்.
பாடம்
அனைவரையும் சமமாக நடத்த வேண்டும்; பாரபட்சம் அன்பைக் குலைக்கும்.
