ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ರವಿ ಎಂಬ ಕುರಿಗಾಹಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ಬಳಿ ಕೆಲವು ಮುದ್ದಾದ ಕುರಿಗಳಿದ್ದವು. ಒಂದು ವರ್ಷ ಭೀಕರ ಬರಗಾಲ ಬಂದಾಗ, ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹುಲ್ಲು ಬೆಳೆಯಲಿಲ್ಲ. ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದ ಕುರಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ರವಿಗೆ ತುಂಬಾ ಸಂಕಟವಾಯಿತು. ಅವನು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ತೋಟದ ಹಸಿರು ಹುಲ್ಲನ್ನು ಕುರಿಗಳಿಗೆ ತಂದುಕೊಡಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು.
ಒಂದು ದಿನ, ಕಾಡಿನಿಂದ ಬಂದ ಕೆಲವು ಕಾಡು ಕುರಿಗಳು ರವಿಯ ತೋಟಕ್ಕೆ ಬಂದವು. ಅವು ತುಂಬಾ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಇದ್ದವು. ರವಿ ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ಕರುಣೆ ತೋರಿಸಿ, ತನ್ನ ಕುರಿಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಅವುಗಳನ್ನೂ ಇರಲು ಬಿಟ್ಟನು. ಹೊಸ ಕುರಿಗಳು ಬಂದಿದ್ದಕ್ಕೆ ರವಿಗೆ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷವಾಯಿತು. ಆದರೆ ಆ ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿ ಅವನು ಒಂದು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದನು. ಹಳೆಯ ಕುರಿಗಳಿಗೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದതിಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಹುಲ್ಲನ್ನು ಅವನು ಹೊಸ ಕಾಡು ಕುರಿಗಳಿಗೆ ನೀಡತೊಡಗಿದನು.
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ, ಕಾಡು ಕುರಿಗಳಿಗೆ ಒಂದು ಭಯ ಉಂಟಾಯಿತು. ರವಿ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಕುರಿಗಳನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಅವು ಗಮನಿಸಿದವು. ಒಂದು ದಿನ ಕಾಡು ಕುರಿಗಳು ರವಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದವು. "ನಾನು ನಿಮಗೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ಯಾಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೀರಿ?" ಎಂದು ರವಿ ಕೇಳಿದನು.
ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಕಾಡು ಕುರಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿತು, "ರವಿ, ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿ ನಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ನೀವು ಹೊಸ ಕುರಿಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಹೆಚ್ಚು ಆದ್ಯತೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದೀರಿ. ನಾಳೆ ಹೊಸ ಕುರಿಗಳು ಬಂದರೆ ನೀವು ನಮ್ಮನ್ನೂ ಹೀಗೆಯೇ ಮರೆತುಬಿಡುತ್ತೀರಿ. ಅಂತಹ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ನೆಮ್ಮದಿ ಇಲ್ಲ, ಆದ್ದರಿಂದ ನಾವು ಕಾಡಿಗೆ ಮರಳುತ್ತೇವೆ."
ರವಿಗೆ ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಯಿತು. ಪ್ರೀತಿ ಎಂದರೆ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಕಾಣುವುದು ಎಂದು ಅವನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡನು. ಅಂದಿನಿಂದ ರವಿ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಮತ್ತು ಹೊಸ ಕುರಿಗಳೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಂಡನು. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಆಹಾರ ನೀಡಿ ಸುಖವಾಗಿ ಬಾಳಿದನು.
Moral
ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಕಾಣಿ; ಪಕ್ಷಪಾತವು ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡುತ್ತದೆ.
