ఒక అందమైన పల్లెటూరి పాఠశాలలో అరుణ్ అనే తెలివైన విద్యార్థి ఉండేవాడు. అతను చదువులో చాలా చురుకైనవాడు, కానీ అప్పుడప్పుడు తన స్నేహితులతో కలిసి మాటలపాలు అవుతుండేవాడు.
ఒకరోజు ఉపాధ్యాయుడు పాఠం చెబుతుండగా, అరుణ్ మరియు అతని స్నేహితులు వెనుక కూర్చుని రహస్యంగా మాట్లాడుకుంటున్నారు. ఇది గమనించిన ఉపాధ్యాయుడు కోపంగా, "ఎవరు ఆ శబ్దం చేస్తున్నారు?" అని అడిగారు. తరగతి గది అంతా నిశ్శబ్దంగా మారిపోయింది. అందరూ అరుణ్ వైపు చూశారు.
ఉపాధ్యాయుడు వారికి ఒక పాఠం నేర్పాలనుకున్నారు. ఆయన ఇలా అన్నారు, "నేను ఈరోజు పాఠం నుండి కొన్ని ప్రశ్నలు అడుగుతాను. సరైన సమాధానం చెప్పే వారు కూర్చోవచ్చు, కానీ సమాధానం చెప్పలేని వారు మాత్రం తమ బెంచీలపై నిలబడాలి."
ఉపాధ్యాయుడు అడిగిన కఠినమైన ప్రశ్నలన్నింటికీ అరుణ్ సరైన సమాధానాలు చెప్పాడు. అయినప్పటికీ, అరుణ్ కూర్చోకుండా తన స్నేహితులతో పాటు బెంచీపై నిలబడ్డాడు.
అతని స్నేహితులు ఆశ్చర్యపోతూ, "అరుణ్, నీకు సమాధానాలు తెలుసు కదా, మరి నువ్వు కూడా మాతో పాటు ఎందుకు నిలబడ్డావు?" అని అడిగారు.
అరుణ్ చాలా ప్రశాంతంగా, "నాకు సమాధానాలు తెలిసినప్పటికీ, తరగతి గదిలో గందరగోళం సృష్టించడంలో నేను కూడా మీతోనే ఉన్నాను. తప్పు చేసినప్పుడు మీతో ఉన్నాను కాబట్టి, శిక్ష పడేటప్పుడు కూడా నేను మీతోనే ఉండాలి," అని చెప్పాడు.
అరుణ్ యొక్క నిజాయితీని చూసి ఉపాధ్యాయుడు ఎంతో సంతోషించారు. మిగిలిన విద్యార్థులు కూడా తమ తప్పు తెలుసుకుని ఉపాధ్యాయుడిని క్షమించమని కోరారు.
Moral
తప్పు చేసినప్పుడు బాధ్యతను స్వీకరించడమే నిజమైన నిజాయితీ.
