ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் ஒரு பள்ளிக்கூடம் இருந்தது. அங்கே இளமாறன் என்ற மாணவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் அவனது நண்பர்கள் எப்போதும் சைகை செய்து விளையாடிக்கொண்டே இருப்பார்கள்.
ஒரு நாள், ஆசிரியர் பாடம் நடத்திக் கொண்டிருக்கும்போது, இளமாறனும் அவனது நண்பர்களும் ரகசியமாகப் பேசிக்கொண்டார்கள். இதைக் கவனித்த ஆசிரியர், கோபத்துடன், "யார் அந்தச் சத்தம்?" என்று கேட்டார். வகுப்பறையில் ஒரு நிமிடம் அமைதி நிலவியது. அனைவரும் பயந்து போய் இளமாறனைப் பார்த்தார்கள். இளமாறன் அமைதியாக இருந்தான்.
ஆசிரியர் ஒரு தந்திரம் செய்தார். "சரி, இன்று நடத்திய பாடத்திலிருந்து சில கேள்விகளைக் கேட்கிறேன். சரியாகப் பதில் சொன்னவர்கள் மட்டும் அமர்ந்திருக்கலாம், மற்றவர்கள் அனைவரும் மேஜை மீது ஏறி நிற்க வேண்டும்" என்றார்.
ஆசிரியர் கேட்ட கடினமான கேள்விகளுக்கு இளமாறன் மிகச் சரியாகப் பதிலளித்தான். ஆனால், மற்ற மாணவர்கள் பதிலளிக்கத் தெரியாமல் தடுமாறினார்கள். ஆசிரியர் சொன்னபடி, இளமாறன் உட்பட அனைவரும் மேஜை மீது ஏறி நின்றார்கள்.
மற்ற மாணவர்கள் ஆச்சரியத்துடன், "இளமாறன், நீயே சரியாகப் பதிலளித்தாயே, நீ ஏன் மேஜை மீது ஏறினாய்?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு இளமாறன், "தவறு செய்தபோது மற்றவர்களுடன் சேர்ந்து நானும் செய்தேன். எனவே, தண்டனை கிடைக்கும்போது நான் மட்டும் தனியாகத் தப்ப முடியாது. நானும் உங்கள் தவறுக்குத் துணை நின்றேன்" என்று கூறினான்.
இளமாறனின் நேர்மையைக் கண்டு ஆசிரியர் நெகிழ்ந்து போனார். மற்ற மாணவர்களும் தங்கள் தவறை உணர்ந்து மன்னிப்பு கேட்டனர்.
பாடம்
தவறு செய்யும் போது மற்றவர்களுடன் சேர்ந்து பொறுப்பேற்பதே உண்மையான நேர்மை.
