పచ్చని కొండల మధ్య విక్రమ్ మరియు సోమ్ అనే ఇద్దరు యువరాజులు ఉండేవారు. విక్రమ్ చాలా దయగలవాడు, కానీ అతని స్నేహితుడు సోమ్ ఒక విషయం గురించి సందేహంతో ఉన్నాడు.
ఒకరోజు సోమ్ విక్రమ్ను అడిగాడు, "విక్రమా, నువ్వు కూడా అందరికీ సహాయం చేస్తావు కదా, మరి అందరూ కర్ణుడిని మాత్రమే గొప్ప దాత అని ఎందుకు పొగుడుతున్నారు?"
ఇది విన్న ఒక జ్ఞాని వారికి ఒక పాఠం నేర్పించాలని అనుకున్నాడు. అతను తన శక్తితో మెరిసే నీలమణి రాళ్లతో నిండిన రెండు పెట్టెలను సృష్టించాడు.
"సోమ్," అని జ్ఞాని చెప్పాడు, "ఈ మొదటి పెట్టెను తీసుకుని ఆ గ్రామానికి వెళ్ళు. అక్కడ ప్రజలకు ఏమి కావాలో చూసి, వారికి సహాయం చేయి. పని పూర్తయ్యాక తిరిగి రా."
సోమ్ ఉత్సాహంగా గ్రామానికి వెళ్ళాడు. అక్కడ ప్రజలను వరుసలో నిలబెట్టి, వారి అవసరాలను గమనించాడు. ఒక వృద్ధురాలికి బట్టలు కావాలి, ఒక బాలుడికి పుస్తకాలు కావాలి. సోమ్ ఆ రాళ్లను ఇచ్చి వారిని ఆదుకున్నాడు. ప్రజలు "ధన్యవాదాలు యువరాజు సోమ్! నువ్వు చాలా గొప్పవాడివి!" అని పొగిడారు. సోమ్ గర్వంగా తిరిగి వచ్చాడు.
జ్ఞాని రెండో పెట్టెను ఇస్తూ, "దీనిని కూడా అదే గ్రామానికి వెళ్లి ఇచ్చిరా," అన్నాడు.
సోమ్ మళ్ళీ వెళ్ళాడు. ఈసారి ప్రజలు అతన్ని చూసి ఎంతో సంతోషించారు. సోమ్ వారికి కావాల్సినవి ఇచ్చాడు, కానీ అతని మనసులో ఒక కోరిక కలిగింది—ప్రజలు తనను ఎంత గొప్పవాడని పొగుడుతారో వినాలని అతను ఆశపడ్డాడు. ఆ పొగడ్తలను ఆస్వాదిస్తూ అతను అక్కడే ఎక్కువ సేపు ఉన్నాడు.
తిరిగి వచ్చిన సోమ్ను జ్ఞాని అడిగాడు, "సోమ్, నువ్వు ఏమి నేర్చుకున్నావు?"
"నేను వారికి సహాయం చేశాను, వారు నన్ను పొగిడారు," అని సోమ్ అన్నాడు.
జ్ఞాని నవ్వుతూ ఇలా అన్నాడు, "అక్కడే తప్పు ఉంది. నువ్వు సహాయం చేశావు కానీ, ఆ పొగడ్త కోసం ఎదురుచూశావు. కానీ కర్ణుడి వంటి నిజమైన దాత ఎప్పుడూ పొగడ్తలను ఆశించడు. అతను కేవలం ఇతరుల అవసరాలను తీర్చడంపైనే దృష్టి పెడతాడు. ప్రతిఫలం లేదా ప్రశంస ఆశించకుండా చేసే సాయమే నిజమైన దానగుణం."
Moral
ప్రశంస కోరుకోకుండా చేసే సాయమే నిజమైన దానగుణం.
