உண்மையான ஈகை

ஒரு அடர்ந்த காட்டின் ஓரத்தில் அமைதியான கிராமங்கள் இருந்தன. அந்த ஊர்களில் இளவரசன் விக்கிரமன் மிகவும் புகழ்பெற்றவன். அவன் எப்போது பார்த்தாலும் ஏழைகளுக்கு உதவி செய்து கொண்டே இருப்பான். ஆனால், அவனது நண்பன் இளவரசன் சோமன் ஒரு விஷயத்தில் குழப்பமடைந்திருந்தான்.

ஒரு நாள் சோமன் விக்கிரமனிடம் கேட்டான், "விக்கிரமா, நீயும் பல தானங்களைச் செய்கிறாய், ஆனால் மக்கள் ஏன் உன்னை ஒரு பெரிய கொடையாளன் என்று புகழ்கிறார்கள்?" விக்கிரமனின் பண்பைப் பற்றி கேட்ட கேள்வி அது.

இதைக் கேட்ட ஞானித் தாத்தா அவர்களுக்கு ஒரு பாடம் கற்பிக்க விரும்பினார். அவர் மாயாஜால சக்தியால் இரண்டு பெரிய வைடூரியக் கற்கள் நிறைந்த பெட்டிகளை உருவாக்கினார். அவை மின்னும் கற்களால் நிறைந்திருந்தன.

"சோமனா, இந்த முதல் பெட்டியை எடுத்துக்கொண்டு அந்தப் பக்கமுள்ள கிராமத்திற்குச் செல். அங்குள்ள ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் என்ன தேவை என்பதை நீயே பார்த்து, அவர்களுக்குத் தேவையானதை வழங்கிவிட்டு வா," என்று ஞானி கூறினார்.

சோமன் உற்சாகத்துடன் சென்றான். அவன் கிராமத்திற்குச் சென்றதும், மக்களுக்கு வரிசையாக நிற்கச் சொன்னான். ஒரு முதியவருக்குப் புதிய ஆடை தேவைப்பட்டது, ஒரு சிறுவனுக்குப் பள்ளிப் பொருட்கள் தேவைப்பட்டன, ஒரு விவசாயிக்கு விதைகள் தேவைப்பட்டன. சோமன் ஒவ்வொருவரின் தேவைகளையும் கவனமாகப் பார்த்து, பெட்டியிலிருந்த கற்களை அவர்களுக்குக் கொடுத்து உதவினான். மக்கள் அவனது உதவியைக் கண்டு மகிழ்ச்சியடைந்து, "நன்றி இளவரசே! நீ பெரிய மனிதன்!" என்று அவனை வாழ்த்தினார்கள். சோமன் மிகுந்த பெருமையுடன் திரும்பி வந்தான்.

ஞானி இப்போது இரண்டாவது பெட்டியைக் காண்பித்து, "சோமனா, இந்த இரண்டாவது பெட்டியையும் அதே கிராமத்திற்குச் சென்று கொடுத்துவிடு," என்றார்.

சோமன் மீண்டும் சென்றான். ஆனால் இந்த முறை அவன் ஒரு மாற்றத்தை உணர்ந்தான். மக்கள் அவனைக் கண்டதும், "மீண்டும் வந்தாயா? இப்போது எங்களுக்கு என்ன வேண்டும் என்று நீயே கேட்டுத் தந்துவிடு," என்று எதிர்பார்த்தார்கள். சோமன் மக்களுக்குத் தேவையானவற்றைத் தந்து முடித்ததும், மக்கள் அவனைச் சூழ்ந்து கொண்டு, "நீ எவ்வளவு சிறந்தவன்! உனக்குத் தெரியுமா, நீ எங்களுக்குக் கடவுள் போன்றவன்!" என்று ஆரவாரம் செய்தார்கள். சோமன் அந்தப் புகழ்ச்சியில் மூழ்கிப் போனான்.

திரும்பி வந்த சோமனிடம் ஞானி கேட்டார், "சோமனா, இப்போது சொல். உண்மையான கொடை என்பது என்ன?"

சோமன் யோசித்தான். "நான் மக்களுக்குத் தேவையானதை வழங்கினேன், அவர்கள் என்னைப் புகழ்ந்தார்கள்," என்றான்.

ஞானி சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார், "அங்கேதான் தவறு இருக்கிறது. நீ மக்களுக்குத் தேவையானதை வழங்கினாய், ஆனால் அவர்கள் உன்னைத் துதிப்பதையும், நீ ஒரு பெரிய மனிதன் என்று அவர்கள் சொல்வதையும் நீ எதிர்பார்த்தாய். ஆனால் உண்மையான கொடையாளன் கர்ணன், தான் கொடுப்பதைக் குறித்துப் பெருமை கொள்ளவோ அல்லது மக்கள் தன்னைத் துதிப்பதைக் கேட்கவோ காத்திருக்க மாட்டான். அவன் கொடுப்பதில் மட்டுமே கவனம் செலுத்துவான், அந்தப் புகழ்ச்சி அவனுக்குத் தேவையில்லை. பிறருக்குச் செய்யும் உதவி, பிரதிபலன் கருதாமல் செய்யப்படுவதே உண்மையான ஈகை."