ಹಸಿರು ಬೆಟ್ಟಗಳ ನಡುವೆ ವಿಕ್ರಮ್ ಮತ್ತು ಸೋಮ್ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ರಾಜಕುಮಾರರಿದ್ದರು. ವಿಕ್ರಮ್ ತುಂಬಾ ದಯಾಮಯಿ ಆಗಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಸೋಮ್ಗೆ ಒಂದು ಕುತೂಹಲವಿತ್ತು.
ಒಂದು ದಿನ ಸೋಮ್ ವಿಕ್ರಮ್ನನ್ನು ಕೇಳಿದನು, "ವಿಕ್ರಮಾ, ನೀನು ಕೂಡ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತೀಯಲ್ಲವೇ? ಆದರೆ ಜನರು ಕರ್ಣನನ್ನು ಏಕೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ದೊಡ್ಡ ದಾನಿ ಎಂದು ಹೊಗಳುತ್ತಾರೆ?"
ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಒಬ್ಬ ಜ್ಞಾನಿ ಅವರಿಗೆ ಒಂದು ಪಾಠ ಕಲಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು. ಅವರು ಮ್ಯಾಜಿಕ್ ಮೂಲಕ ಮಿನುಗುವ ನೀಲಿ ಮಣಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಎರಡು ಪೆಟ್ಟಿಗೆಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದರು.
"ಸೋಮ್," ಎಂದು ಜ್ಞಾನಿ ಹೇಳಿದರು, "ಈ ಮೊದಲ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋಗು. ಅಲ್ಲಿನ ಜನರಿಗೆ ಏನು ಬೇಕೋ ಅದನ್ನು ನೀನು ಗಮನಿಸಿ ಅವರಿಗೆ ನೀಡು. ಕೆಲಸ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ವಾಪಸ್ ಬಾ."
ಸೋಮ್ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋದನು. ಅಲ್ಲಿ ಜನರನ್ನು ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಅವರ ಅಗತ್ಯಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದನು. ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧೆಗೆ ಬಟ್ಟೆ ಬೇಕಿತ್ತು, ಮಗುವಿಗೆ ಪುಸ್ತಕ ಬೇಕಿತ್ತು. ಸೋಮ್ ಆ ಮಣಿಗಳನ್ನು ನೀಡಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದನು. ಜನರು "ಧನ್ಯವಾದಗಳು ರಾಜಕುಮಾರರೇ! ನೀವು ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯವರು!" ಎಂದು ಹೊಗಳಿದರು. ಸೋಮ್ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ವಾಪಸ್ ಬಂದನು.
ಜ್ಞಾನಿ ಎರಡನೇ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ನೀಡಿ, "ಇದನ್ನು ಕೂಡ ಅದೇ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ನೀಡು," ಎಂದರು.
ಸೋಮ್ ಮತ್ತೆ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋದನು. ಈ ಬಾರಿ ಜನರು ಅವನನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದು ಅತಿಯಾಗಿ ಹೊಗಳತೊಡಗಿದರು. ಸೋಮ್ ಜನರಿಗೆ ಬೇಕಾದುದನ್ನು ನೀಡಿದರೂ, ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಜನರು ತನ್ನನ್ನು ಎಷ್ಟು ದೊಡ್ಡವನು ಎಂದು ಹೊಗಳುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿದ್ದನು. ಆ ಹೊಗಳಿಕೆಯನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸುತ್ತಾ ಕಾಲ ಕಳೆದನು.
ವಾಪಸ್ ಬಂದಾಗ ಜ್ಞಾನಿ ಕೇಳಿದರು, "ಸೋಮ್, ನೀನು ಏನು ಕಲಿತೆ?"
"ನಾನು ಅವರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದೆ ಮತ್ತು ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಹೊಗಳಿದರು," ಎಂದು ಸೋಮ್ ಹೇಳಿದನು.
ಜ್ಞಾನಿ ನಕ್ಕು ಹೇಳಿದರು, "ಅಲ್ಲಿಯೇ ತಪ್ಪಿದೆ. ನೀನು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದೆ ನಿಜ, ಆದರೆ ಆ ಹೊಗಳಿಕೆಯನ್ನು ಕೇಳಲು ನೀನು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಕರ್ಣನಂತಹ ನಿಜವಾದ ದಾನಿ ಎಂದಿಗೂ ಹೊಗಳಿಕೆಯನ್ನು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರು ಕೇವಲ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದರ ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ ಗಮನ ಹರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರತಿಫಲ ಅಥವಾ ಪ್ರಶಂಸೆಯ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿಲ್ಲದೆ ಮಾಡುವ ಸಹಾಯವೇ ನಿಜವಾದ ದಾನ."
