പച്ചപ്പാർന്ന മലനിരകൾക്കിടയിലുള്ള ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ വിക്രം, സോം എന്നീ രണ്ട് രാജകുമാരന്മാരുണ്ടായിരുന്നു. വിക്രം എല്ലാവരോടും കരുണ കാണിക്കുന്നവനായിരുന്നു. എന്നാൽ അവന്റെ സുഹൃത്തായ സോമിന് ഒരു സംശയം ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ സോം വിക്രമിനോട് ചോദിച്ചു, "വിക്രം, നീയും എല്ലാവരെയും സഹായിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ, പിന്നെന്തുകൊണ്ടാണ് ആളുകൾ കർണ്ണനെപ്പോലെ വലിയ ദാനശീലൻ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്? നിന്നെക്കാൾ കൂടുതൽ ബഹുമാനം കർണ്ണന് എന്തുകൊണ്ടാണ് ലഭിക്കുന്നത്?"
ഇതുകേട്ട ഒരു ജ്ഞാനി അവർക്ക് ഒരു പാഠം നൽകാൻ തീരുമാനിച്ചു. അദ്ദേഹം മാന്ത്രികമായി തിളങ്ങുന്ന നീലക്കല്ലുകൾ നിറഞ്ഞ രണ്ട് പെട്ടികൾ അവർക്ക് മുന്നിൽ എത്തിച്ചു.
"സോമേ," ജ്ഞാനി പറഞ്ഞു, "ഈ ആദ്യത്തെ പെട്ടി എടുത്ത് താഴെയുള്ള ഗ്രാമത്തിലേക്ക് പോകൂ. അവിടെയുള്ള ആളുകൾക്ക് എന്താണ് വേണ്ടതെന്ന് നോക്കി അവർക്ക് അത് നൽകുക. എന്നിട്ട് തിരികെ വരിക."
സോം ആവേശത്തോടെ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് പോയി. അവിടെ ആളുകളെ വരിവരിയായി നിർത്തി, ഓരോരുത്തരുടെയും ആവശ്യങ്ങൾ അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. ഒരു വൃദ്ധയ്ക്ക് പുത്തൻ വസ്ത്രം വേണമായിരുന്നു, ഒരു കുട്ടിക്ക് പഠനത്തിനുള്ള സാധനങ്ങൾ വേണമായിരുന്നു. സോം ആ പെട്ടിയിലെ കല്ലുകൾ നൽകി അവരെ സഹായിച്ചു. ഗ്രാമവാസികൾ സന്തോഷത്തോടെ അവനെ അഭിനന്ദിച്ചു, "നന്ദി രാജകുമാരാ! നീ വലിയ മനുഷ്യനാണ്!" എന്ന് അവർ പറഞ്ഞു. സോം വലിയ അഭിമാനത്തോടെ തിരികെ വന്നു.
ജ്ഞാനി രണ്ടാമത്തെ പെട്ടി നൽകിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "ഇനി ഈ രണ്ടാമത്തെ പെട്ടിയും അതേ ഗ്രാമത്തിൽ എത്തിക്കുക."
സോം വീണ്ടും പോയി. ഇത്തവണ ഗ്രാമവാസികൾ അവനെ വളഞ്ഞു. അവർ അവനെ പുകഴ്ത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. സോം അവർക്ക് ആവശ്യമായവ നൽകി, പക്ഷേ അവൻ മനസ്സിനുള്ളിൽ ആ പുകഴ്ത്തലുകൾ ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു. ആളുകൾ തന്നെ എത്ര വലിയവനാണെന്ന് പറയുന്നത് കേൾക്കാൻ അവൻ ആഗ്രഹിച്ചു.
തിരികെ വന്നപ്പോൾ ജ്ഞാനി ചോദിച്ചു, "സോമേ, നീ എന്താണ് പഠിച്ചത്?"
"ഞാൻ അവരെ സഹായിച്ചു, അവർ എന്നെ പുകഴ്ത്തി," സോം പറഞ്ഞു.
ജ്ഞാനി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "അവിടെയാണ് തെറ്റ്. നീ അവരെ സഹായിച്ചു, പക്ഷേ ആ പുകഴ്ത്തൽ കേൾക്കാൻ നീ കാത്തിരുന്നു. എന്നാൽ കർണ്ണനെപ്പോലെയുള്ള യഥാർത്ഥ ദാനശീലൻ പുകഴ്ത്തലുകൾ ആഗ്രഹിക്കില്ല. അയാൾ മറ്റുള്ളവരുടെ ആവശ്യങ്ങളിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നു. പ്രതിഫലമോ പ്രശംസയോ ആഗ്രഹിക്കാതെ ചെയ്യുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ ദാനം."
