ఒక అందమైన గ్రామంలో సోము అనే రైతు ఉండేవాడు. అతనికి కుక్క పిల్లలను పెంచడం అంటే చాలా ఇష్టం. ఒకరోజు, తన కుక్క పిల్లలకు కొత్త ఇళ్లు వెతకాలని నిర్ణయించుకుని, 'అందమైన కుక్క పిల్లలు అమ్మకానికి ఉన్నాయి' అని రాసి ఉన్న ఒక చిన్న బోర్డును పట్టుకుని సంత వైపు బయలుదేరాడు.
అదే దారిలో కవిన్ అనే చిన్న బాలుడు నడుచుకుంటూ వస్తున్నాడు. కవిన్ చాలా మంచివాడు, కానీ అతని ఒక కాలు సరిగ్గా పెరగకపోవడం వల్ల అతను ఇతరులలా వేగంగా నడవలేడు. ఆ బోర్డును చూసిన కవిన్, సోము దగ్గరకు వెళ్లి మెల్లగా, "అంకుల్, నాకు ఒక కుక్క పిల్ల కావాలి" అని అడిగాడు.
సోము, "ఇవి అమ్మకానికి మాత్రమే ఉన్నాయి బాబు, నీ దగ్గర డబ్బులు ఉన్నాయా?" అని అడిగాడు. కవిన్ తన దగ్గర ఉన్న కొద్దిపాటి పొదుపు డబ్బులను అతనికి అందించాడు.
సోము ఒక విజిల్ వేయగానే, ఒక తల్లి కుక్క మరియు దాని నాలుగు పిల్లలు పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చాయి. అందులో మూడు కుక్క పిల్లలు చాలా ఉత్సాహంగా గెంతుతూ వచ్చాయి. కానీ నాలుగవ కుక్క పిల్ల మాత్రం చాలా నెమ్మదిగా, తడబడుతూ నడుస్తూ వచ్చింది. దాని కాళ్లు కూడా మిగిలిన పిల్లలలా బలంగా లేవు.
కవిన్ ఆ నెమ్మదిగా వచ్చే కుక్క పిల్లని చూపిస్తూ, "నాకు ఈ కుక్క పిల్ల కావాలి" అన్నాడు.
సోము బాధగా, "బాబు, ఈ కుక్క పిల్ల చాలా బలహీనంగా ఉంది. ఇది నీలాగే ఉంటుంది, నీతో కలిసి వేగంగా ఆడుకోలేదు. నువ్వు వేరే ఉత్సాహంగా ఉన్న పిల్లని తీసుకో" అని చెప్పాడు.
కవిన్ చిరునవ్వుతో, "అంకుల్, ఇది బలహీనంగా ఉండవచ్చు, కానీ ఇది నాకు నచ్చింది. ఇది కూడా నాలాగే ఉంటుంది, మేము ఇద్దరం కలిసి నెమ్మదిగా నడుచుకుంటూ వెళ్తాము" అని చెప్పాడు.
కవిన్ మాటలకు సోము మనసు కరిగిపోయింది. అందరూ దాని బలహీనతను చూస్తుంటే, కవిన్ మాత్రం అందులో ఒక మంచి స్నేహితుడిని చూశాడు. సోము ఆ కుక్క పిల్లని కవిన్కు ఇచ్చి, వారిద్దరూ కలిసి ఇంటికి వెళ్లారు.
Moral
పరిపూర్ణత కోసం వెతకడం కంటే, ఒకరి లోపాలను ఒకరు అర్థం చేసుకుని స్నేహం చేయడమే నిజమైన గొప్పతనం.
