ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு என்ற ஒரு விவசாயி வாழ்ந்து வந்தார். அவருக்கு நாய்க்குட்டிகள் வளர்ப்பதில் மிகுந்த ஆர்வம் உண்டு. ஒரு நாள், தனது நாய்க்குட்டிகளை விற்க வேண்டும் என்பதற்காக, ஊர்ச் சந்தைக்குச் செல்லும் வழியில் ஒரு சிறிய பலகையில் 'அழகிய நாய்க்குட்டிகள் விற்பனைக்கு உள்ளன' என்று எழுதித் தொங்கவிட்டுச் சென்றார்.
அந்தப் பாதையில் கவின் என்ற சிறுவன் நடந்து சென்று கொண்டிருந்தான். கவின் பார்ப்பதற்கு மற்ற குழந்தைகளைப் போல வேகமாக ஓட முடியாது, அவனது ஒரு கால் சற்று வளைந்து காணப்பட்டது. பலகையைப் பார்த்த கவின், மெல்ல சோமுவிடம் சென்று, "ஐயா, உங்களிடம் நாய்க்குட்டிகள் இருக்கிறதா? எனக்கு ஒன்று வேண்டும்" என்று கேட்டான்.
சோமு சிரித்துக்கொண்டே, "இவை விற்பனைக்கு மட்டுமே உள்ளன தம்பி, உனக்குத் தேவையான பணமும் இருக்கிறதா?" என்று கேட்டார். கவின் தனது சேமிப்புப் பணத்தை மெல்ல அவரிடம் நீட்டினான்.
சோமு ஒரு விசில் சத்தம் போட்டார். உடனே ஒரு தாய் நாயும், அதன் நான்கு குட்டிகளும் ஓடி வந்தன. மற்ற மூன்று குட்டிகளும் துள்ளிக்குதித்து ஓடி வந்தன. ஆனால், நான்காவது குட்டி மட்டும் தள்ளாடித் தள்ளாடி, மெதுவாகத் தரையில் நகர்ந்து வந்தது. அதன் கால்களும் மற்ற குட்டிகளைப் போலவே சற்று பலவீனமாக இருந்தன.
கவின் அந்த மெதுவாக வரும் குட்டியைக் காட்டி, "எனக்கு இந்த குட்டிதான் வேண்டும்" என்றான்.
சோமு வருத்தத்துடன், "தம்பி, இது ஒரு பலவீனமான குட்டி. இது உன்னைப் போலத்தான், உன்னோடு துள்ளி விளையாடாது. இது உனக்குச் சரியாக இருக்காது, மற்ற சுறுசுறுப்பான குட்டிகளை எடுத்துக்கொள்" என்றார்.
ஆனால் கவின் புன்னகையுடன், "ஐயா, இது பலவீனமாக இருக்கலாம், ஆனால் இது எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது. நானும் ஒரு கால் குறைபாடுடன் இருப்பதே தவிர, நான் மற்றவர்களைப் போல வேகமாக ஓடவில்லை. இந்த குட்டியும் என்னைப் போலவே இருக்கும், நாங்கள் இருவரும் இணைந்திருப்போம்" என்று கூறினான்.
கவினின் அன்பான வார்த்தைகளைக் கேட்ட சோமுவின் கண்கள் கலங்கின. மற்றவர்கள் குறையைப் பார்த்தபோது, கவின் அந்த குறையிலேயே ஒரு அழகான நட்பைக் கண்டான். சோமு அந்த குட்டியை கவினிடம் கொடுத்து, கவினும் அதை எடுத்துக்கொண்டு வீட்டிற்குச் சென்றான்.
