రాజు సవాలు మరియు తెలివైన మంత్రి

చలికాలపు ఒక సాయంత్రం, విక్రమ మహారాజు తన రాజభవనం బాల్కనీలో కూర్చుని ఉన్నారు. గాలి చాలా చల్లగా ఉంది. "అమ్మో! ఈ చలి భరించలేకపోతున్నాను!" అని రాజు గొణిగారు.

బీర్బల్ నవ్వుతూ, "మహారాజా, ఈ గాలి కంటే అడవి పక్కన ఉన్న మంచు నదిలో దిగితే చలి ఇంకా ఎక్కువగా ఉంటుంది. ఎవరూ దానిని తట్టుకోలేరు" అన్నాడు.

రాజు ఒక సవాలు విసిరారు. చల్లని నదిలో ఎక్కువ సేపు నిలబడే వారికి బంగారు నాణేలు బహుమతిగా ఇస్తామని ప్రకటించారు.

రవి అనే ఒక పేద కట్టెలు కొట్టేవాడు ఈ వార్త విని వచ్చాడు. అతను ఆ మంచు నీటిలోకి దిగాడు. అతని శరీరం వణుకుతోంది, కానీ అతను దూరంగా ఉన్న ఒక దీపాన్ని చూస్తూ నిలబడ్డాడు. చాలా సేపటి తర్వాత అతను నీటి నుండి బయటకు వచ్చాడు.

రాజు ఆశ్చర్యపోతూ, "రవి, ఇంత చలిలో నువ్వు ఎలా నిలబడగలిగావు?" అని అడిగారు.

రవి వినయంగా, "మహారాజా, నాకు చలి కంటే చీకటి మరియు ఒంటరితనం అంటే భయం. ఆ దీపం వెలుగును చూస్తూ ఉండటం వల్ల నేను చలిని మర్చిపోయాను" అని చెప్పాడు.

రాజుకు కోపం వచ్చింది. "నువ్వు చలిని జయించలేదు, కేవలం నీ దృష్టిని మళ్లించావు. నీకు బహుమతి లేదు" అని పంపించేశారు.

రాజు చేసిన తప్పును సరిదిద్దడానికి బీర్బల్ ఒక ఉపాయం ఆలోచించాడు. ఆ రాత్రి రాజును తన ఇంటికి విందుకు పిలిచాడు.

భోజనం వడ్డించే సమయానికి, ఆకలితో ఉన్న రాజు, "బీర్బల్, భోజనం ఎక్కడ? నాకు చాలా ఆకలిగా ఉంది!" అని అడిగారు.

బీర్బల్ ప్రశాంతంగా, "మహారాజా, వంట జరుగుతోంది. నేను ఆ దూరపు దీపం వెలుగులోనే వంట చేస్తున్నాను" అన్నాడు.

రాజు అయోమయానికి గురయ్యారు. "దీపం వెలుగులో వంట చేయడం ఎలా సాధ్యం?"

బీర్బల్ ఇలా అన్నాడు, "మహారాజా, ఒక మనిషి కేవలం వెలుగును చూస్తూ మంచు నీటిలో నిలబడగలిగితే, మనం వెలుగులో వంట చేయలేమా? రవి తన మనోబలంతో చలిని ఎదుర్కొన్నాడు. అతని పట్టుదలే అతని విజయం."

రాజు తన తప్పు తెలుసుకున్నారు. వెంటనే రవిని పిలిపించి, వాగ్దానం చేసిన బంగారు నాణేలను బహుమతిగా ఇచ్చారు.

Moral

ఒకరి మనోధైర్యాన్ని వారి దృక్పథం తెలియకుండా అంచనా వేయకూడదు.