ஒரு குளிர்கால மாலைப் பொழுதில், மன்னர் விக்கிரமாதித்யன் தனது மாளிகையின் பால்கனியில் அமர்ந்து காற்று வீசுவதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். கடும் குளிர் வீசியது. "அடடா! இந்த குளிர் என்னை நடுங்கச் செய்கிறதே!" என்று மன்னர் முணுமுணுத்தார்.
அருகில் இருந்த பீர்பால் புன்னகைத்துவிட்டு, "அரசே, இந்தக் காற்று வெறும் ஜில்லென்றுதான் இருக்கிறது. ஆனால், அந்தப் பனிப்பாறை நீரோடையில் இறங்கினால், அந்தத் தவிப்பையே தாங்க முடியாது" என்றார்.
மன்னருக்கு ஒரு விசித்திரமான எண்ணம் தோன்றியது. "யார் ஒருவர் அந்தப் பனி நீரோடையில் நீண்ட நேரம் நிற்கிறாரோ, அவருக்குப் பொற்காசுகள் பரிசாக வழங்கப்படும்" என்று அறிவித்தார்.
மறுநாள், சோழன் என்ற ஏழைத் தொழிலாளி இந்தச் செய்தியைக் கேள்விப்பட்டு வந்தான். அவன் அந்தத் குளிர்ந்த நீரில் இறங்கினான். அவனது உடல் நடுங்கியது, ஆனால் அவன் ஒரு பொருட்டையுமே கவனிக்கவில்லை. அவன் தூரத்தில் இருந்த ஒரு பெரிய விளக்கை உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தான். நீண்ட நேரம் கழித்து அவன் நீரை விட்டு வெளியே வந்தான்.
மன்னர் ஆச்சரியத்துடன், "சோழனே, இவ்வளவு கடும் குளிரைத் தாங்கி நீ எப்படித் தண்ணீருக்குள் நின்றாய்?" என்று கேட்டார்.
சோழன் பணிவுடன், "அரசே, எனக்குக் குளிரை விடத் தனிமையைப் பார்த்தால் தான் பயம் அதிகம். தூரத்தில் அந்தப் பெரிய விளக்கு எரிவதைப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்ததால், நான் குளிரையே மறந்துவிட்டேன்" என்றான்.
மன்னர் ஏமாற்றமடைந்தார். "அடடா! நீ விளக்கு வெளிச்சத்தைப் பார்த்துத் தப்பித்தாயே! இது உண்மையான தைரியம் அல்ல. உனக்கு பரிசு இல்லை" என்று கூறி அவனை அனுப்பி வைத்தார்.
பீர்பால் மன்னரின் இந்தத் தவறான முடிவைக் கண்டார். மன்னருக்குப் பாடம் புகட்ட விரும்பிய அவர், அன்று இரவு மன்னரைத் தனது இல்லத்திற்கு விருந்துக்கு அழைத்தார்.
இரவு உணவு பரிமாறப்பட்ட போது, மன்னர் மிகவும் பசியுடன் இருந்தான். "பீர்பால், உணவு எங்கே? எனக்கு மிகவும் பசிக்கிறது!" என்று கேட்டார்.
பீர்பால் அமைதியாக, "அரசே, உணவு தயாராகிக் கொண்டிருக்கிறது. ஆனால், நான் அந்தத் தூரத்திலிருக்கும் விளக்கு வெளிச்சத்திலேயே சமைத்துக் கொண்டிருக்கிறேன்" என்றார்.
மன்னர் குழப்பமடைந்தார். "விளக்கு வெளிச்சத்திலா? சமைக்கத் தீயே தேவையில்லைவா?" என்றார்.
பீர்பால் மென்மையாகச் சொன்னார், "அரசே, ஒரு மனிதன் வெறும் வெளிச்சத்தைப் பார்த்துக்கொண்டு பனிநீரில் நிற்க முடியும் என்றால், நாம் ஏன் வெறும் வெளிச்சத்தில் சமைக்க முடியாது? அந்தச் சோழன் விளக்கை நம்பித் தன் குளிரைத் தணித்துக் கொண்டான். அவன் மனவலிமையைச் சொல்லுங்கள், அவன் ஒரு வெற்றியாளன்!"
மன்னர் தனது தவறை உணர்ந்தார். ஒரு மனிதனின் மன உறுதியைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டதற்காக வருந்தினார். உடனடியாகச் சோழனை அழைத்து, அவனுக்குப் பொற்காசுகளைப் பரிசாக வழங்கினார்.
பாடம்
மற்றவர்களின் மன வலிமையை ஆராயாமல் அவசரப்பட்டு முடிவெடுக்கக் கூடாது.
