ಒಂದು ಚಳಿಗಾಲದ ಸಂಜೆ, ರಾಜ ವಿಕ್ರಮನು ತನ್ನ ಅರಮನೆಯ ಬಾಲ್ಕನಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದನು. ತೀವ್ರವಾದ ಚಳಿ ಅವನನ್ನು ನಡುಗಿಸುತ್ತಿತ್ತು. "ಅಬ್ಬಾ! ಈ ಚಳಿ ತಡೆಯಲಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ!" ಎಂದು ರಾಜನು ದೂಡಿದನು.
ಬೀರ್ಬಲ್ ನಗುತ್ತಾ, "ಮಹಾರಾಜರೇ, ಈ ಗಾಳಿಗಿಂತ ಕಾಡಿನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುವ ಅತೀ ತಣ್ಣಗಿನ ಹಳ್ಳದ ನೀರು ಹೆಚ್ಚು ಕಠಿಣವಾಗಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಲು ಯಾರಿಂದಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ," ಎಂದನು.
ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ರಾಜನು ಒಂದು ಸವಾಲನ್ನು ಘೋಷಿಸಿದನು. ತಣ್ಣಗಿನ ಹಳ್ಳದಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘಕಾಲ ನಿಲ್ಲುವವರಿಗೆ ಬಂಗಾರದ ನಾಣ್ಯಗಳನ್ನು ಬಹುಮಾನವಾಗಿ ನೀಡಲಾಗುವುದು ಎಂದು ಪ್ರಕಟಿಸಿದನು.
ರವಿ ಎಂಬ ಬಡ ಕಟ್ಟಿಗೆ ಕಡಿಯುವವನು ಈ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಬಂದನು. ಅವನು ಅತೀ ತಣ್ಣಗಿನ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಇಳಿದನು. ಅವನ ಮೈ ನಡುಗುತ್ತಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅವನು ದೂರದಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ದೀಪವನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದನು. ದೀರ್ಘಕಾಲದ ನಂತರ ಅವನು ನೀರចេញ ಬಂದನು.
ರಾಜನು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಕೇಳಿದನು, "ರವಿ, ಇಷ್ಟು ಚಳಿಯಲ್ಲೂ ನೀನು ಹೇಗೆ ನಿಂತಿದ್ದೆ?"
ರವಿ ವಿನಯದಿಂದ ಹೇಳಿದನು, "ಮಹಾರಾಜರೇ, ನನಗೆ ಚಳಿಗಿಂತ ಕತ್ತಲೆ ಮತ್ತು ಏಕಾಂಗಿತನ ಎಂದರೆ ಭಯವಾಗಿತ್ತು. ಆ ದೀಪವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಇದ್ದಿದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಚಳಿಯನ್ನು ಮರೆತಿದ್ದೆ."
ರಾಜನಿಗೆ ಕೋಪ ಬಂದಿತು. "ನೀನು ಚಳಿಯನ್ನು ಗೆದ್ದಿಲ್ಲ, ಕೇವಲ ದೀಪದ ಬೆಳಕನ್ನು ನೋಡಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮರೆತಿರುವೆ. ನಿನಗೆ ಬಹುಮಾನವಿಲ್ಲ," ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅವನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದನು.
ಬೀರ್ಬಲ್ ರಾಜನ ತಪ್ಪು ತಿದ್ದಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು. ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ರಾಜನನ್ನು ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಔತಣಕ್ಕೆ ಆಹ್ವಾನಿಸಿದನು.
ಊಟದ ಸಮಯವಾದಾಗ, ಹಸಿವಿನಿಂದಿದ್ದ ರಾಜನು ಕೇಳಿದನು, "ಬೀರ್ಬಲ್, ಊಟ ಎಲ್ಲಿ? ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಹಸಿವಾಗುತ್ತಿದೆ!"
ಬೀರ್ಬಲ್ ಶಾಂತವಾಗಿ, "ಮಹಾರಾಜರೇ, ಅಡುಗೆ ತಯಾರಾಗುತ್ತಿದೆ. ನಾನು ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ದೀಪದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಅಡುಗೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ," ಎಂದನು.
ರಾಜನು ಗೊಂದಲಕ್ಕೊಳಗಾದನು. "ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಅಡುಗೆ ಮಾಡುವುದು ಹೇಗೆ?"
ಬೀರ್ಬಲ್ ಹೇಳಿದನು, "ಮಹಾರಾಜರೇ, ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ದೀಪದ ಬೆಳಕನ್ನು ನೋಡಿ ತಣ್ಣಗಿನ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಬಲ್ಲನೆಂದರೆ, ನಾವು ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಬಲ್ಲೆವು ಅಲ್ವೇ? ರವಿ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಚಳಿಯನ್ನು ಗೆದ್ದಿದ್ದಾನೆ."
ರಾಜನಿಗೆ ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಯಿತು. ಅವನು ತಕ್ಷಣ ರವಿಯನ್ನು ಕರೆಸಿ ಭರವಸೆ ನೀಡಿದ್ದ ಬಂಗಾರದ ನಾಣ್ಯಗಳನ್ನು ಬಹುಮಾನವಾಗಿ ನೀಡಿದನು.
Moral
ಪರರ ಮನೋಬಲವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದೆ ತೀರ್ಪು ನೀಡಬಾರದು.
