ఒక చిన్న గ్రామంలో కవి అనే రైతు ఉండేవాడు. అతను చాలా నిజాయితీపరుడు. ఒకసారి కవి తన దగ్గర ఉన్న బంగారు నాణేల పెట్టెను తన స్నేహితుడైన మాధవ్కు అప్పగించాడు. "మాధవ్, నేను కొన్ని రోజులు ఊరు వెళ్తున్నాను, ఈ పెట్టెను జాగ్రత్తగా చూసుకో," అని కవి చెప్పాడు.
కవి తిరిగి వచ్చినప్పుడు, మాధవ్ తన మాట మార్చేశాడు. "ఏ పెట్టె? నువ్వు నాకు ఏమీ ఇవ్వలేదు," అని మాధవ్ అబద్ధం చెప్పాడు. కవి చాలా బాధపడ్డాడు. తన దగ్గర ఎటువంటి సాక్ష్యం లేకపోవడంతో, అతను గ్రామంలోని పెద్దాయన వద్దకు వెళ్లి న్యాయం కోరాడు.
పెద్దాయన మాధవ్ను పిలిపించి విచారించారు. మాధవ్ చాలా ధైర్యంగా, "నేను ఆ పెట్టెను చూడనే లేదు," అని ప్రమాణం చేశాడు.
పెద్దాయన కవితో, "నువ్వు ఆ పెట్టెను ఎక్కడ పెట్టావు?" అని అడిగారు.
"నది ఒడ్డున ఉన్న ఆ పెద్ద మర్రిచెట్టు కింద," అని కవి చెప్పాడు.
పెద్దాయన ఇద్దరినీ ఆ మర్రిచెట్టు దగ్గరకు తీసుకువెళ్లారు. అక్కడ నిలబడి పెద్దాయన గట్టిగా, "ఓ మర్రిచెట్టు! నువ్వు సాక్షిగా ఉండు. కవి ఇచ్చిన పెట్టెను ఇప్పుడే మాధవ్కు ఇచ్చేయ్!" అని చెప్పారు.
కొంత సమయం గడిచినా ఏమీ జరగలేదు. కవి నిరాశ చెందాడు. అప్పుడు పెద్దాయన కవితో, "కవి, బాధపడకు. చెట్టు తన సాక్ష్యాన్ని చెప్పేసింది. చెట్టు ఆ పెట్టెను మాధవ్కు ఇచ్చేసింది. ఇప్పుడు మాధవ్ ఆ పెట్టెను నీకు తిరిగి ఇవ్వాలి," అని అన్నారు.
కవి ఆశ్చర్యపోయాడు. అప్పుడు పెద్దాయన మాధవ్ను చూసి, "మాధవ్, ఆ చెట్టు ఎక్కడ ఉందో కవి చెప్పక ముందే నీకు ఎలా తెలిసింది? ఆ పెట్టెను నువ్వు అక్కడే దాచావు కాబట్టే నీకు ఆ విషయం తెలుసు కదా!" అని అడిగారు.
మాధవ్ భయపడిపోయాడు. తన తప్పును ఒప్పుకున్నాడు. పెద్దాయన మాధవ్కు శిక్ష విధించి, కవికి అతని పెట్టెను తిరిగి ఇచ్చించారు.
Moral
అబద్ధం ఎంత కాలం దాచినా, నిజం ఒకరోజు బయటపడుతుంది.
