ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕವಿ ಎಂಬ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ರೈತನಿದ್ದನು. ಒಂದು ಬಾರಿ ಕವಿ ತನ್ನ ಉಳಿತಾಯದ ಚಿನ್ನದ ನಾಣ್ಯಗಳಿದ್ದ ಮರದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತ ಮಾಧವನ ಬಳಿ ಇಟ್ಟನು. "ಮಾಧವ, ನಾನು ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಊರಿಗೆ ಹೊರಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ದಯವಿಟ್ಟು ಈ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡು," ಎಂದು ಕವಿ ಕೇಳಿಕೊಂಡನು.
ಕವಿ ವಾಪಸ್ ಬಂದಾಗ ಮಾಧವನು ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ನೀಡಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದನು. "ಯಾವ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ? ನೀನು ನನಗೆ ಏನನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ," ಎಂದು ಮಾಧವನು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದನು. ಕವಿಗೆ ತುಂಬಾ ಬೇಸರವಾಯಿತು. ಸಾಕ್ಷಿ ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಅವನಿಗೆ ಏನೂ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ಅವನು ಹಳ್ಳಿಯ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರ ಬಳಿ ಹೋದನು.
ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರು ಮಾಧವನನ್ನು ಕರೆಸಿ ವಿಚಾರಣೆ ನಡೆಸಿದರು. ಮಾಧವನು "ನಾನು ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ನೋಡಲೇ ಇಲ್ಲ," ಎಂದು ಪ್ರಮಾಣ ಮಾಡಿ ಹೇಳಿದನು.
ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರು ಕವಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದರು, "ನೀನು ಆ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದೆ?"
"ನದಿ ತೀರದ ಆ ದೊಡ್ಡ ಆಲದ ಮರದ ಕೆಳಗೆ," ಎಂದು ಕವಿ ಉತ್ತರಿಸಿದನು.
ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರು ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಆ ಮರದ ಬಳಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ತಲುಪಿದ ಮೇಲೆ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರು ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗಿದರು, "ಓ ಆಲದ ಮರವೇ, ನೀನು ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿರು! ಕವಿ ಕೊಟ್ಟ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಈಗಲೇ ಮಾಧವನಿಗೆ ನೀಡು!"
ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಕಳೆದರೂ ಮರವು ಏನನ್ನೂ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಕವಿ ನಿರಾಶೆಯಾದನು. ಆಗ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರು ಕವಿಗೆ ಹೇಳಿದರು, "ಕವಿ, ಚಿಂತಿಸಬೇಡ. ಮರವು ಸಾಕ್ಷಿ ಹೇಳಿ ಮುಗಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಅದು ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಮಾಧವನಿಗೆ ತಲುಪಿಸಿದೆ. ಈಗ ಮಾಧವನು ಅದನ್ನು ನಿನಗೆ ಕೊಡಬೇಕು."
ಕವಿ ಗೊಂದಲಕ್ಕೊಳಗಾದನು. ಆಗ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರು ಮಾಧವನನ್ನು ನೋಡಿ ಕೇಳಿದರು, "ಮಾಧವ, ಆ ಮರ ಎಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ಕವಿ ಹೇಳುವ ಮೊದಲೇ ನಿನಗೆ ಆ ಸ್ಥಳದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಗೆ ತಿಳಿಯಿತು? ನೀನು ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಅಡಗಿಸಿಟ್ಟಿದ್ದೀಯಾ ಎಂದು ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲವೇ?"
ಮಾಧವನು ಹೆದರಿ ಹೌದು ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡನು. ಅವನು ಕದ್ದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಮರ ಕೆಳಗೆ ಅಡಗಿಸಿಟ್ಟಿದ್ದನು. ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರು ಮಾಧವನಿಗೆ ಶಿಕ್ಷೆ ನೀಡಿದರು ಮತ್ತು ಕವಿಗೆ ಅವನ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಮರಳಿಸಿದರು.
Moral
ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುವವರು ಎಷ್ಟೇ ಜಾಣರಾಗಿದ್ದರೂ, ಸತ್ಯವು ಒಂದು ದಿನ ಹೊರಬರುತ್ತದೆ.
