మంచుతో నిండిన ఒక పెద్ద అడవిలో లూనా అనే ఒక చిన్న జింక ఉండేది. మిగిలిన జింకలలాగా లూనాకు పెద్ద కొమ్ములు లేవు, కానీ దానికి ఒక ప్రత్యేకమైన ఎర్రటి ముక్కు ఉండేది. అది చూడటానికి చాలా అందంగా ఉన్నప్పటికీ, మిగిలిన జింకలు లూనాను చూసి, 'నువ్వు చాలా చిన్నదానివి, నువ్వు మాకు ఏ పనికి వస్తావు?' అని ఎగతాళి చేసేవి. దీనివల్ల లూనా చాలా బాధపడి, అందరికీ దూరంగా ఒంటరిగా ఉండటం మొదలుపెట్టింది.
ఒక చలి రాత్రి, మంచు కురుస్తున్న సమయంలో లూనా ఒక పెద్ద బండిని చూసింది. అది బహుమతులు పంచే తాతగారి బండి. లూనా వారి దగ్గరకు వెళ్లి, 'తాతగారు, నేను చాలా చిన్నదాన్ని, కానీ మీకు ఏమైనా సహాయం చేయవచ్చా?' అని అడిగింది.
తాతగారు నవ్వుతూ, 'నీ ఆలోచన చాలా మంచిది చిన్నదానా, కానీ ఇప్పుడు మంచు చాలా ఎక్కువగా ఉంది' అన్నారు. అప్పుడే అకస్మాత్తుగా దట్టమైన మంచు తెరలు కమ్మేశాయి. దారి అస్సలు కనిపించకుండా పోయింది. బండి ప్రమాదంలో పడే అవకాశం ఉంది.
అప్పుడు లూనా ధైర్యంగా, 'తాతగారు, భయపడకండి! నా ఎర్రటి ముక్కు ఈ మంచులో కూడా దూరం నుండి మెరుస్తుంది. నేను ముందుగా వెళ్లి మీకు దారి చూపిస్తాను!' అని చెప్పింది.
లూనా బండికి ముందుగా పరిగెత్తడం మొదలుపెట్టింది. దాని మెరిసే ఎర్రటి ముక్కు ఒక చిన్న దీపంలా మంచును చీల్చుకుంటూ దారిని చూపించింది. ఆ ఎర్రటి కాంతిని అనుసరిస్తూ తాతగారు సురక్షితంగా బండిని నడిపించారు. లూనా సహాయంతో ఆ రాత్రి పిల్లలందరికీ బహుమతులు సకాలంలో అందాయి.
ప్రయాణం పూర్తయ్యాక, తాతగారు లూనాను మెచ్చుకుంటూ, 'నువ్వు చిన్నదానివి కావచ్చు, కానీ నీలోని ఈ ప్రత్యేకత ఈరోజు గొప్ప పని చేసింది!' అని చెప్పారు. ఆ రోజు నుండి లూనా తనను తాను తక్కువగా భావించడం మానేసింది. తన ప్రత్యేకతే తన బలం అని తెలుసుకుంది.
Moral
నీ ప్రత్యేకతయే నీ అసలైన బలం.
