కొండల మధ్య ఉన్న ఒక అందమైన గ్రామంలో నిలా అనే చిన్నారి ఉండేది. ఆమెకు ఎర్రటి టోపీ ధరించడం అంటే చాలా ఇష్టం. అందుకే ఊరి వారు ఆమెను 'ఎర్రటి టోపీ నిలా' అని పిలిచేవారు.
ఒకరోజు నిలా నానమ్మ ఆరోగ్యం బాగోలేకపోయింది. ఆమె కోసం కొన్ని పండ్లను తీసుకుని అడవిలోని చిన్న గుడిసెకు వెళ్లాలని నిలా నిర్ణయించుకుంది. అడవి మార్గంలో వెళ్తుండగా, ఒక వృద్ధుడు కట్టెలు కొడుతూ అలసిపోయి ఉండటం ఆమె చూసింది. నిలా అతని దగ్గరకు వెళ్లి, "తాతయ్యా, మీరు బాగున్నారా? మీకు నీళ్లు కావాలా?" అని ప్రేమగా అడిగింది.
ఏకాకిగా జీవిస్తున్న ఆ వృద్ధుడు, నిలా చూపించిన ఆ చిన్న ప్రేమకు ఎంతో సంతోషించాడు. "ధన్యవాదాలు తల్లీ, నువ్వు చాలా మంచి పిల్లవి" అని చెప్పాడు.
కానీ, పొదల్లో దాక్కున్న ఒక నక్క ఇదంతా గమనిస్తోంది. ఆ నక్కకు ఒక దుష్ట ఆలోచన వచ్చింది. అది వేగంగా వెళ్లి నానమ్మ గుడిసెకు చేరుకుంది. నక్క నానమ్మను ఒక గదిలో దాచివేసి, ఆమె బట్టలు మరియు కళ్లజోడు ధరించి మంచం మీద పడుకుంది.
నిలా గుడిసెకు చేరుకున్నప్పుడు, ఏదో తేడాగా ఉందని ఆమెకు అనిపించింది. ఆమె మంచం దగ్గరకు వెళ్లి, "నానమ్మ, నీ కళ్లు ఈరోజు ఎందుకు ఇంత పెద్దగా ఉన్నాయి?" అని అడిగింది.
"నిన్ను స్పష్టంగా చూడటం కోసం తల్లి" అని నక్క గొంతు మార్చి చెప్పింది.
"నానమ్మ, నీ చేతులు ఎందుకు ఇంత పొడవుగా ఉన్నాయి?" అని నిలా మళ్ళీ అడిగింది.
"నిన్ను హత్తుకోవడానికి" అని నక్క సమాధానం ఇచ్చింది.
చివరగా నిలా భయంతో, "నానమ్మ, నీ పళ్ళు ఎందుకు ఇంత పదునుగా ఉన్నాయి?" అని అడిగింది.
"నిన్ను తినేయడానికి!" అని అరుస్తూ నక్క మంచం మీద నుండి దూకింది.
నిలా భయంతో గట్టిగా కేకలు వేసింది. ఆ కేకలు విన్న కట్టెలు కొట్టే వృద్ధుడు వెంటనే తన గొడ్డలితో గుడిసె వైపు పరుగెత్తాడు. నక్క నిలాను పట్టుకోకముందే అతను లోపలికి వెళ్లి నక్కను తరిమికొట్టాడు. నానమ్మను కూడా సురక్షితంగా బయటకు తీసుకువచ్చారు.
నిలా కళ్లనీళ్లతో, "తాతయ్యా, మీరు సరైన సమయంలో వచ్చి నన్ను కాపాడారు, చాలా కృతజ్ఞతలు" అంది.
